uroda

gry komputerowe pozwalają na przyjemne spędzenie czasu przed monitorem komputera. Istnieje ich bardzo kilka gatunków, różniących się założeniami co do wieku gracza, kwalifikacji, potrzebnego sprzętu i tak dalej. Jedną z pierwszych i zarazem prawdopodobnie nasłynniejszą z gier był Pong, polegający na odbijaniu piłeczki za poradą prostej.

W dniu dzisiejszym Gry komputerowe stały się najważniejszym elementem życia dla wielu ludzi. To poważny zakład produkcyjny, przynoszący rokrocznie miliony dolarów specjalistycznym firmom tworzącym e-rozrywkę. Doszło dosłownie do tego, że przeprowadzane są oficjalne mistrzostwa świata, a poszczególne gatunki gier są traktowane jak dyscypliny sportowe.

Gry posiadają również drugą stronę medalu – umieją wciągnąć uczestnika na tyle, że staje się on więźniem nałogu grania i zapomina o bożym świecie. Znane są przypadki fanów gier komputerowych popełniających zbrodnie pod ich wpływem, chociażby słynne strzelaniny w Usa. Nie jest to jednakże naukowo i w 100% bezsporne, czy tego typu zachowania wynikają wprost z gier, czy są też ich pochodnymi.

Amiga była jednym z najsłynniejszych systemów lat 80’ i ’90. Była na tyle rozbudowana, że mogła spokojnie nawiązać wyrównaną rywalizację z PeCetami, a o jej klęsce przesądziła nierozsądna polityka właścicieli i jej kłopoty finansowe.

Teraz możesz przypomnieć sobie stare dobre czasy i za sprawą emulatorów uruchomić gry z Amigi na swoim blaszaku. Wystarczy ściągnąć trzy programy – odpowiedni emulator np. WinUAE, bios Amigi i jakiś rom.  Tych ostatnich są w internecie setki. Możemy zagrać w takie hity jak Superfrog, Flashback, Cannon Foder czy Prehistorik. Wszystkie niezbędne aplikacje znajdziesz na serwisie ‘Amiga Gry’.

Do odwzorowania prawdziwego klimatu z Amigi przyda się jeszcze pad i wtedy możemy się poczuć tak jakbyśmy grali na ‘Przyjaciółce’. Warto wspomnieć, że dzięki emulacji możemy korzystać z takich funkcji jak możliwość zrobienia save’a w każdym momencie gry.

Dzięki osiągnięciom emulacji możesz znowu przypomnieć sobie tysiące tytułów, które były wydane tylko na Amigę i nigdy nie doczekały się przeniesienia na komputery domowe. Nie zwlekaj więc dłużej tylko ściągnij niezbędne aplikacje i rozpocznij zabawę.

Amiga była jednym z najpopularniejszych komputerów lat 80’ i ’90. Była na tyle zaawansowana, że mogła spokojnie nawiązać wyrównaną rywalizację z blaszakami, a o jej porażce przesądziła niezbyt mądra strategia firmy i jej kłopoty finansowe.

Obecnie możesz przypomnieć sobie stare dobre lata i za sprawą emulatorów uruchomić programy z Amigi na swoim PC. Wystarczy ściągnąć trzy aplikacje – odpowiedni emulator np. WinUAE, system operacyjny Amigi i jakiś rom.  Tych ostatnich są w internecie tysiące. Możemy pograć w takie hity jak Street Fighter, Ugh, Cannon Foder czy Lotus. Wszystkie niezbędne aplikacje znajdziesz na stronie ‘Amiga Gry’.

Do odwzorowania niepowtarzalnego klimatu z Amigi potrzebny jest jeszcze joystick i wtedy możemy się poczuć tak jakbyśmy grali na ‘Przyjaciółce’. Warto wspomnieć, że dzięki emulatorowi możemy korzystać z takich ułatwień jak możliwość zapisania stanu gry w każdej chwili.

Dzięki dobrodziejstwu emulacji możesz znowu przypomnieć sobie setki tytułów, które były wydane tylko na Amigę i nigdy nie doczekały się konwersji na komputery PC. Nie zwlekaj więc dłużej tylko pobierz potrzebne programy i rozpocznij zabawę.

Amiga była jednym z najpopularniejszych komputerów lat 80’ i ’90. Była na tyle rozbudowana, że mogła spokojnie nawiązać równą rywalizację z PeCetami, a o jej porażce przesądziła nierozsądna strategia właścicieli i jej kłopoty finansowe.

Teraz możesz przypomnieć sobie stare dobre lata i za sprawą emulatorów uruchomić produkty z Amigi na swoim PC. Wystarczy ściągnąć trzy rzeczy – odpowiedni emulator np. WinUAE, bios Amigi i jakiś rom.  Tych ostatnich są w internecie setki. Możemy pograć w takie przeboje jak Street Fighter, Settlers, Dizzy czy Vroom. Wszystkie niezbędne aplikacje znajdziesz na stronie ‘Amiga Gry’.

Do odwzorowania niepowtarzalnego klimatu z Amigi potrzebny jest jeszcze pad i wtedy możemy się poczuć tak jakbyśmy grali na ‘Przyjaciółce’. Warto wspomnieć, że dzięki emulacji możemy korzystać z takich udogodnień jak możliwość zapisania stanu gry w każdej chwili.

Dzięki dobrodziejstwu emulacji możesz znowu przypomnieć sobie setki tytułów, które były wydane tylko na Amigę i nigdy nie doczekały się swojej wersji na komputery domowe. Nie zwlekaj więc dłużej tylko pobierz potrzebne programy i rozpocznij zabawę.

Wróćmy jednakże do obecnej rzeczywistości gry pc. Identyczna sytuację mamy i tutaj Japończycy w dużej liczbie przypadków widząc zbliżających się nas podnoszą do góry własną broń ostrzem zwróconym w naszą stronę i z wykrzywioną okrzykiem twarzą biegną żeby pozbawić nas życia. Umieją wręcz gdy niechybnie ulegną podpaleniu objąć w geście „przyjaźni” jednego z naszych towarzyszy broni bądź nie zważając na to, że są ciężko ranni i leżą na globu wyjąć nóż śpiesznie z niej się podnieść i próbować wbić go gdzieś w zakamarek naszego ciała. W kolejnym etapie gry pc posiadając pistolet w najmniej spodziewanym dla nas momencie wyjąć go i władować nam kilkanaście gram ołowiu. Jak już poprzednio wspomniałem w tej recenzji gry pc świetnie potrafią wykorzystać grunt walki przykładem może być tutaj sytuacja, w której skośnoocy wdrapują się na kilkumetrowe drzewo aby ukryć się w jego koronie i z tego miejsca ustrzelić nas bądź innego żołnierza walczącego w naszym oddziale. Czy nagle wyskakują z kilkudziesięciu centymetrowej trawy cali pokryci różnymi zielonymi roślinami świetnie komponującymi się z tym członkiem rodziny wiechlinowców nagle atakując nas ze wszystkich stron.

Po trwających wiele miesięcy betatestach wczoraj oficjalnie wystartowała najnowsza część słynnej serii gier wyścigowych Need for Speed z podtytułem World. Tym razem diametralnie różni się ona od spersonalizowanych poprzedniczek, stawiając wyłącznie na rozgrywkę sieciową, otwarty świat i (częściowo) bezpłatny model rozgrywki.

W zgodzie z tradycją marki, która już od szesnastu lat jest jedną z największych i najbardziej rozpoznawalnych w branży, ponownie posiadamy szansę pokierować mnóstwem licencjonowanych maszyn i pograć w szeregu charakterystycznych już trybów gry.

Nie posiada natomiast uwagi, że gra Need for Speed World jest pierwszym tytułem serii, który w tak zdecydowany sposób stawia – zgodnie z ogólnoświatowymi trendami – na rozgrywkę sieciową. Gra jest rozprowadzana jedynie przez oficjalną stronę produkcji i jej nabywca jest dostępny bez żadnych opłat. Bardzo trudno jednak nazwać grę Need for Speed World grą całkiem darmową. Podstawowa jej wersja pozwala tylko na osiągnięcie maksymalnie dziesiątego poziomu doświadczenia, co właściwie uniemożliwia dostęp do większości trybów rozgrywki. Prócz tego za część rzeczy do kupienia w grze można zapłacić jedynie punktami SpeedBoost – również niedostępnymi bez dodatkowej inwestycji pieniężnej. Co prawda gracz zaraz otrzymuje do dyspozycji cały obszar zabawy, po którym ma możliwość poruszać się według swojego upodobania, ale użyteczność tego, co jest wszakże trzonem tytułu – wyścigów – jest mocno ograniczona.

Jak „dopełnić” sobie doświadczenie powiązane z najnowszą produkcją Electronic Arts? Należy nabyć tzw. Starter Pack, który Polsce dostępny jest poprzez sklep EA Store, w cenie 49 zł. Otrzymujemy wówczas sposobność osiągnięcia maksymalnego, 50 poziomu gry, dostęp do specjalnego sklepu z dodatkową zawartością i 49 punktów SpeedBoost. Dodatkowe atrakcje to między innymi dostęp do power-upów i sposobność uczestniczenia w tzw. weekendach double-XP, podczas których praktykę nabija się podwójnie.

W Sieci ukazują się już głosy mocno krytyczne wobec rozwiązań przyjętych przez Electronic Arts. Russell Barnes z serwisu NOW Gamer w własnej recenzji porównuje nawet podstawową wersję gry Need for Speed World do darmowych wersji trial płatnych gier MMO. Zauważa także, że taki, a nie inny model płatności ma możliwość zaszkodzić Tobie użytkownikom tytułu – „to, że za pomocą płatnych punktów SpeedBoost można zdobyć lepsze samochody czy zafundować sobie zastrzyk doświadczenia doprowadzi do tego, ze wewnętrzna ekonomia gry będzie bardzo niezbalansowana”.

Kobiety i mężczyźni, którzy zamówili pre-order (czyli Starter Pack) grą mogą cieszyć się już od tygodnia. Otrzymali oni także dostęp do dodatkowych udogodnień, jak oznaczenie VIP-owskie, ekskluzywne samochody czy bonusy do doświadczenia.

Shadow of the Beast jest platformówką na komputer Amiga. W gruncie rzeczy to posiada ona elementy każdego z gatunków. Zwycięża jednak aspekt czysto rozrywkowy. Gra oscyluje na poziomie mega trudnym i skończenie jej bez korzystania z trików czy innych uproszczeń jest nie lada wydarzeniem.

Sens aplikacji jest schematyczny dla tego typu rodzaju, czyli: chodzimy, latamy, znajdujemy wzmocnienia i różne artefakty, atakujemy itd. Monstra unicestwiamy za pomocą ataku pałką lub wykopem podczas biegu. W zupełności nam tyle wystarcza, jako że nasza bastja zabija każdego przeciwnika na raz (z wyjątkiem wszelkich bossów) i powoduje, że opanowanie klawiszy nie sprawia żadnych trudności. Z postępem do rąk wpadają nam moce czy bronie, które pozwolą nam na walkę na odległość. Z każdym zetknięciem z naszym oponentem tracimy punkt życia, których na starcie mamy równo 12.

Ze strony czysto technicznej program, jak na tamte lata, prezentuje się całkiem dobrze , niemal imponująco. Była to jedna z tych produkcji, które wpisały się w historię gier na Amige.   Ogromna ilość etapów programu, jak i także oponentów (ponad 100!) imponuje, co widać w rozmiarach gry (3.5 MB). Nie można nie wspomnieć o efekcie paralaksy (kilku niezależnie przesuwających się planów), który w tej grze został zastosowany po raz pierwszy. Był to niewiarygodny, jak na owe możliwości, efekt. Mroczna muzyka pasuje do rozgrywki, buduje napięcie grozy, potęguję atmosferę.

Podsumowując : “Shadow of the Beast” jest super hitem! Para grafika-muzyka jest imponująca. Szkoda tylko “trochę” zbyt wywindowanego poziomu trudności. W dzisiejszych czasach wystarczy znaleźć właściwy emulator amigi i będziemy mogli sobie przypomnieć ten znakomity tytuł na naszym PC.

Gry komputerowe pozwalają na przyjemne spędzenie czasu przed monitorem komputera. Istnieje ich bardzo kilka gatunków, różniących się założeniami co do wieku gracza, kwalifikacji, potrzebnego sprzętu itd. Jedną z pierwszych i zarazem prawdopodobnie nasłynniejszą z gier był Pong, polegający na odbijaniu piłeczki za radą prostej.

W dniu dzisiejszym gry komputerowe stały się bardzo ważnym elementem życia dla wielu osób. To poważny przedsiębiorstwo, przynoszący rokrocznie miliony dolarów profesjonalnym firmom tworzącym e-rozrywkę. Doszło dosłownie do tego, że prowadzone są oficjalne mistrzostwa świata, a poszczególne rodzaje gier są traktowane jak dyscypliny sportowe.

Gry mają też drugą stronę medalu – umieją wciągnąć uczestnika na tyle, że staje się on więźniem nałogu grania i zapomina o bożym świecie. Znane są przypadki fanów gier komputerowych popełniających zbrodnie pod ich wpływem, chociażby słynne strzelaniny w Usa. Nie jest to jednakże naukowo i w 100% bezdyskusyjne, czy tego rodzaju zachowania wynikają wprost z gier, czy są też ich pochodnymi.

Capcom powraca z drugą odsłoną gry serii Lost Planet, która ponownie przynosi ogromną porcję akcji, strzelania oraz spektakularnych walk z bajecznie olbrzymimi bossami. Zdaniem japońskiego studia kluczem do sukcesu jest jeszcze większe urozmaicenie zabawy sieciowej , a ponadto kampanii, przy jednoczesnym zachowaniu trzonu rozgrywki. W teorii brzmi to niebywale atrakcyjnie, chociaż praktyka przyniosła wiele rozczarowań. Jakie rozwiązania nie pozwoliły grze Lost Planet 2 rozwinąć skrzydeł?

Głównie wyjaśnijmy, że w grze Lost Planet 2 można grać w pojedynkę, bo dano nam do pomocy trzech żołnierzy sterowanych przez sztuczną inteligencję. Niestety, słowo „inteligencja” w ogólności do nich nie pasuje. Delikwenci kobiety i mężczyźni stoją i gapią się na przeciwników, zalegają na tyłach i czekają, nie wiadomo na co, a w pewnych sytuacjach po prostu nie są w stanie pokonać napotkanych trudności.

Imponującym elementem gry Lost Planet 2 jest urozmaicony arsenał, na który składają się karabiny, strzelby, broń snajperska, wyrzutnie rakiet czy wiele rodzajów granatów. Podczas zabawy nagminnie korzystamy w grze z tak zwanych Vital Suitów, czyli najróżniejszych machin. W gronie nich pojawia się kilka typów mechów i statków latających. Świetne jest to, że pojazdy można naprawiać, wymieniać w nich narzędzia zagłady , a oprócz tego w niektórych przypadkach obsadzać wieloma graczami. Przy tym nic nie stoi na przeszkodzie, ażeby uzbrojenie takiego mechanicznego potwora wymontować i użyć we własnym zakresie, zatem widok żołnierza dźwigającego z mozołem gigantyczną rakietnicę nie powinien nikogo zdziwić. Podopieczni pomimo wszystko cały czas zachowują dużą mobilność, głównie dzięki lince z hakiem, która pozwala wskakiwać na murki i podwyższenia.

Nowa przygoda będąca kanwą tej gry zabiera nas do kilku świetnie zrealizowanych miast i okolic: Florencji, Toskanii, czy Wenecji, żeby w finalne dać przedsmak kolejnej odsłony serii gier (w postaci krótkiego spaceru po Rzymie). Poszczególne lokacje są niebywale bogate w detale oraz dodatkowo ciekawostki, co poza tym uzupełniono encyklopedią prezentującą informacje na zagadnienie priorytetowych „zabytków” i postaci. Bardzo ważne jest to, że twórcy gry przemyśleli usterki pierwowzoru i wysłuchali uwag fanów. W tym momencie otrzymujemy bardzo liniowy wątek fabularny, który nie wymaga jednakże zbierania dużej liczby znajdziek czy wykonywania misji pobocznych. Dzięki temu trzon gry, na przeżycie którego potrzeba 10-12 godzin, jest interesujący i przede wszystkim spójny.

W drugiej odsłonie gry serii Assassin’s Creed ponownie wcielamy się w Desmonda, który przeżywa wydarzenia z życia swoich zamierzchłych przodków dzięki możliwościom specjalnej aparatury. Wycieczki do historycznych okresów naszej cywilizacji nie posiadają jednakże charakteru turystycznego, bo krewni bohatera należą do frakcji asasynów, czyli zabójców stojących na straży ludzkości. Zasadniczym zagrożeniem dla świata są bezwzględni templariusze, którzy wolą dostać władzę absolutną za wszelką cenę. Przedtem Desmond, „zatrudniony” przymusowo w organizacji Abstergo, „wspominał” losy Altaira. Tym razem bohater gry wydostaje się z siedziby firmy i pracuje bezpośrednio dla asasynów, którzy wysyłają go do renesansowej Italii. Gra zadowoli zapewne wszystkich miłośników tego rodzaju gier komputerowych