uroda

Przeniesienie akcji gry Assassin’s Creed 2 do Włoch i okresu, w którym królował humanizm, wiąże się nie tylko ze zmianą lokacji, ale i z położeniem większego nacisku na postacie oraz wątek fabularny. Głównego bohatera gry, Ezio Auditore, poznajemy jako młodego zawadiakę, który bardzo śpiesznie musi dorosnąć do roli obrońcy prywatnej rodziny i przeistoczyć się w szukającego zemsty zabójcę. Opowieść zaserwowana w grze Assassin’s Creed II nie jest może majstersztykiem, ale na pewno spodoba się fanom pierwowzoru tej gry. Dużo tu podsłuchiwania rozmów, poszukiwania tropów, zwrotów akcji, zdrad i historycznych postaci. Wystarczy powiedzieć, że w gadżety uzbraja nas Leonardo da Vinci, a jednym z przeciwników jest kontrowersyjny kandydat na papieża – Rodrigo Borgia.

Zeusie, twój syn powrócił! – tymi słowami Kratosa pożegnała nas druga część gry God of War. Było to już trzy lata temu. Trzy lata, podczas których frustracja ogarniała mnie z każdym wspomnieniem tego podłego cliffhangera. Niemniej jednak z tym już koniec, historia upadłego boga wojny wreszcie zostaje zwieńczona. I tym razem nie będzie już, że „ciąg dalszy nastąpi”. Pozostanie wyłącznie chaos.

Akcja gry God of War III rozpoczyna się z dokładnością tam, gdzie skończyła się druga część. Jeżeli więc ktoś nie grał, to wypadałoby nadrobić, a przynajmniej tak zdają się mówić autorzy gry. Kratos staje więc na czele Tytanów, którzy starają się sforsować górę Olimp i zabić samego Zeusa. Jak się nietrudno domyślić, szturm nie zakończy się całym sukcesem, co będzie punktem wyjścia do właściwej historii tej gry.

Największą bolączką tej serii gier za każdym razem były dla mnie słabo zbalansowane gatunki broni – fajnie było odebrać młot królowi barbarzyńców, ale jego praktyczne zastosowanie schodziło już na plan dalszy, ustępując domyślnym Ostrzom Aresa/Chaosu/Ateny. W grze God of War III po raz 1-wszy dostajemy do dyspozycji wiele de facto użytecznych narzędzi zagłady. Autorzy gry wzięli się na metodę, bo trzy z czterech zestawów uzbrojenia to po prostu wariacje na zagadnienie łańcuchów Kratosa. Jedne są elektryczne i bardzo całkiem szybkie, inne specjalizują się w powolnych, krótkich i potężnych kombinacjach, a trzecie plasują się gdzieś w gronie szybkością a siłą. Czwartym rodzajem broni są świetne Nemejskie Rękawice, które po maksymalnym ulepszeniu potrafią kilkoma uderzeniami rozmiękczyć nawet największego twardziela. Co ciekawe, czary są tu na stałe zintegrowane z poszczególnymi typami broni – aktualnie wybrany oręż decyduje o tym, jaki efekt przyniesie naciśnięcie przycisku R2 przez gracza.

Największą bolączką tej serii gier za każdym razem zostały dla mnie słabo zbalansowane style broni – fajnie było odebrać młot królowi barbarzyńców, ale jego praktyczne zastosowanie schodziło już na plan dalszy, ustępując domyślnym Ostrzom Aresa/Chaosu/Ateny. W grze God of War III po raz pierwszy dostajemy do dyspozycji wiele realnie użytecznych narzędzi zagłady. Autorzy gry wzięli się na metodę, bo trzy z czterech zestawów uzbrojenia to po prostu wariacje na temat łańcuchów Kratosa. Jedne są elektryczne i bardzo dość szybkie, inne specjalizują się w powolnych, krótkich i potężnych kombinacjach, a trzecie plasują się gdzieś pomiędzy szybkością a siłą. Czwartym rodzajem broni są świetne Nemejskie Rękawice, które po maksymalnym ulepszeniu umieją wieloma uderzeniami rozmiękczyć dosłownie największego twardziela. Co ciekawe, czary są tu na stałe zintegrowane z poszczególnymi typami broni – aktualnie wybrany oręż decyduje o tym, jaki efekt przyniesie naciśnięcie przycisku R2 przez gracza.

Przeniesienie akcji gry Assassin’s Creed 2 do Włoch i okresu, w którym królował humanizm, wiąże się nie tylko ze zmianą lokacji, ale i z położeniem większego nacisku na postacie oraz wątek fabularny. Głównego bohatera gry, Ezio Auditore, poznajemy jako młodego zawadiakę, który bardzo prędko musi dorosnąć do roli obrońcy swojej rodziny i przeistoczyć się w szukającego zemsty zabójcę. Opowieść zaserwowana w grze Assassin’s Creed II nie jest może majstersztykiem, ale na pewno spodoba się fanom pierwowzoru tej gry. Dużo tu podsłuchiwania rozmów, szukania tropów, zwrotów akcji, zdrad i historycznych postaci. Wystarczy powiedzieć, że w gadżety uzbraja nas Leonardo da Vinci, a jednym z przeciwników jest kontrowersyjny kandydat na papieża – Rodrigo Borgia.

O ile wszelkie poprzednie gry komputerowe tego typu (wliczając w to pozostałe tytuły z serii Silent Hunter) były symulatorami okrętów podwodnych, to o grze Battle of the Atlantic tego samego powiedzieć się już nie da. Programiści z Ubisoft Romania zafundowali nam bowiem 1szy w historii symulator kapitana okrętu podwodnego. Różnica z pozoru niewielka, niemniej jednak faktycznie stawia ona cała rozgrywkę na głowie, co wychodzi grze na dobre. Cała gra została podporządkowana tej idei. Wnętrze okrętu jest całkowicie trójwymiarowe i pozwala na to, o czym fani marzyli od lat: na swobodne przechadzanie się po pełnym pokładzie. Nie jest to tylko efekt wizualny, tutaj niemal wszystko przygotowujemy z punktu widzenia kapitana. By wydać rozkaz, musimy wyszukać odpowiedniego członka załogi i ustnie poinformować go o naszych oczekiwaniach. Analogicznie z obsługą przyrządów, do każdego trzeba podejść i kliknąć na odpowiednie urządzenie. Także w trybie peryskopu komenderujemy, rozmawiając z oficerem.

Przeniesienie akcji gry Assassin’s Creed 2 do Włoch i okresu, w którym królował humanizm, wiąże się nie tylko ze zmianą lokacji, ale i z położeniem większego nacisku na postacie oraz wątek fabularny. Głównego bohatera gry, Ezio Auditore, poznajemy jako młodego zawadiakę, który bardzo prędko musi dorosnąć do roli obrońcy osobistej rodziny i przeistoczyć się w szukającego zemsty zabójcę. Opowieść zaserwowana w grze Assassin’s Creed II nie jest może majstersztykiem, ale na pewno spodoba się fanom pierwowzoru tej gry. Dużo tu podsłuchiwania rozmów, szukania tropów, zwrotów akcji, zdrad i historycznych postaci. Wystarczy powiedzieć, że w gadżety uzbraja nas Leonardo da Vinci, a jednym z przeciwników jest kontrowersyjny kandydat na papieża – Rodrigo Borgia.

Capcom powraca z drugą odsłoną gry serii Lost Planet, która ponownie przynosi ogromną porcję akcji, strzelania oraz spektakularnych walk z bajecznie olbrzymimi bossami. Zdaniem japońskiego studia kluczem do sukcesu jest jeszcze większe urozmaicenie zabawy sieciowej , a ponadto kampanii, przy jednoczesnym zachowaniu trzonu rozgrywki. W teorii brzmi to niebywale atrakcyjnie, chociaż praktyka przyniosła wiele rozczarowań. Jakie rozwiązania nie pozwoliły grze Lost Planet 2 rozwinąć skrzydeł?

Głównie wyjaśnijmy, że w grze Lost Planet 2 można grać w pojedynkę, bo dano nam do pomocy trzech żołnierzy sterowanych przez sztuczną inteligencję. Niestety, słowo „inteligencja” w ogólności do nich nie pasuje. Delikwenci kobiety i mężczyźni stoją i gapią się na przeciwników, zalegają na tyłach i czekają, nie wiadomo na co, a w pewnych sytuacjach po prostu nie są w stanie pokonać napotkanych trudności.

Imponującym elementem gry Lost Planet 2 jest urozmaicony arsenał, na który składają się karabiny, strzelby, broń snajperska, wyrzutnie rakiet czy wiele rodzajów granatów. Podczas zabawy nagminnie korzystamy w grze z tak zwanych Vital Suitów, czyli najróżniejszych machin. W gronie nich pojawia się kilka typów mechów i statków latających. Świetne jest to, że pojazdy można naprawiać, wymieniać w nich narzędzia zagłady , a oprócz tego w niektórych przypadkach obsadzać wieloma graczami. Przy tym nic nie stoi na przeszkodzie, ażeby uzbrojenie takiego mechanicznego potwora wymontować i użyć we własnym zakresie, zatem widok żołnierza dźwigającego z mozołem gigantyczną rakietnicę nie powinien nikogo zdziwić. Podopieczni pomimo wszystko cały czas zachowują dużą mobilność, głównie dzięki lince z hakiem, która pozwala wskakiwać na murki i podwyższenia.

Już po pierwszych przeciekach dotyczących gry komputerowej w sieci pojawił się szum informacyjny, którego konsekwencje do tej pory widać na forach i w wypowiedziach graczy. Grę Metro 2033 zaczęto bowiem porównywać do gry Cień Czarnobyla, ze wszystkimi tego konsekwencjami, a więc sandboksową rozgrywką i pełną dowolnością podejmowanych decyzji w grze. Wyjaśnijmy więc sobie już na samym początku recenzji, że gra Metro 2033 oprócz postnuklearną tematyką i używaniem poprzez postaci języka rosyjskiego nie ma absolutnie nic wspólnego z poprzednią produkcją. Jest to bowiem całkiem liniowa strzelanina, a zatem gra komputerowa której znacznie bliżej do serii Call of Duty czy ewentualnie Dooma.

Zeusie, twój syn powrócił! – tymi słowami Kratosa pożegnała nas druga część gry God of War. Było to już trzy lata temu. Trzy lata, podczas których frustracja ogarniała mnie z każdym wspomnieniem tego podłego cliffhangera. Niemniej jednak z tym już koniec, historia upadłego boga wojny wreszcie zostaje zwieńczona. I tym razem nie będzie już, że „ciąg dalszy nastąpi”. Pozostanie tylko chaos.

Akcja gry God of War III rozpoczyna się dokładnie tam, gdzie skończyła się druga część. O ile więc ktoś nie grał, to wypadałoby nadrobić, a choćby tak zdają się mówić autorzy gry. Kratos staje zatem na czele Tytanów, którzy próbują sforsować górę Olimp i zabić samego Zeusa. Jak się nietrudno domyślić, szturm nie zakończy się całym sukcesem, co będzie punktem wyjścia do właściwej historii tej gry.