uroda

Wiersz biały ma tylu zwolenników co przeciwników. Co poniektórzy twierdzą, że poezja powinna być rymowana. Te wiersze łamią te regułę. Nie używamy kropek, dbamy tylko o rytmikę i przekaz artystyczny. Nie dajemy włożyć się do klatki kanonów poezji tradycyjnej. Twierdzimy, że ta forma sztuki jest równie wartościowa jak zwykłe wiersze rymowane. Więc chomikujemy naszą poezję na mojej witrynie www, dzielimy się tym co napisaliśmy z innymi.

Z komponowanie jednego wiersza nie trwa sporo, ale stworzenie dobrego… cóż… czasami trwa wieczność. Powinno się dużo pisać, wybierać dobre koncepcji, wyrabiać w sobie styl. Z każdym kolejnym wierszem, te treści są lepsze i lepsze. Wiec piszemy. Piszemy tak dużo jak to tylko możliwe. Założę się, że nie tylko ja w tylnej kieszeni spodni mam notes ze swoimi zapiskami. Pieczołowicie je uzupełniam. Pomysły wpadają w szkole, w tramwaju, w autobusie. Miejsce nie ma znaczenia, może to być nawet klatka schodowa W pewnych sytuacjach siedząc na ławce potrafię napisać wiele wierszy od tak. Nie można marnować weny gdy puka do naszych wrót.

Wiersz wolny jest specyficzną formą poezji. Nie ma ani znaków interpunkcyjnych, ani nie ma też rymów. Najważniejsza jest rytmika. I co z tego, nie potrzebują. De fakto nie istotna jest forma ekspresji, istotny jest przekaz jaki ze sobą niosą. Ich analiza jest tożsamo banalna jak poezji tradycyjnej. Zależy to od autora. A ci umieją w ten sposób przekazać swoje pomysły i uczucia. Nam pozostaje jedynie degustować sie ich poezją, którą tak pieczołowicie właściwie każdy pisarz tak pielęgnuje.

Nie wiem ilu twórców uważa się za prawdziwych twórców, a ilu tak zwanych autorów za prawdziwych autorów. Jedno jest niewątpliwe. Zostaliśmy obdarzeni pasją. Czy w nas przesadnie wierzymy, czy wręcz przeciwnie to wszystko jest nieważne. Istotna jest pasja, ważne jest usilne trzymanie się własnego celu w brew wszystkiemu. Będąc w czymś dobrym albo beznadziejnym, przeskoczysz góry jeżeli nie zaprzestaniesz. Tak aktualnie jest z nami poetami wierszokletami.

Sztuka to pasja. Nie można o niej myśleć jak o normalnym hobby. Tutaj jedyne co dajemy to nasza jaźnie. Wylewamy myśli na skrawki papieru, rozbieramy się przed wszystkimi z masek dnia codziennego. Jak naguski w środku aglomeracje musimy odrzucić wstyd i lęk przed obnażeniem osobistej psychiki.

“Niecierpliwe powieki”

uwielbiają gorące rzęsy was

oni szukają gorąco mnie

rozłąka rozstania kocha nieuchwytny oddech

wstydliwie patrzysz na pierwszą rozłąkę

Czy maci strzelać? Religijna osobowość ugość. – Teraz sobie przypominam; mistrz Agrykola zanim był capnięty w chacie gdzie go białogłowa kazała zatajać powiedział mi po cichu: Powiedz swej białogłowa że jej przyjazność pozostanie odpłacona i że mój pobyt tutaj nie będzie bezużyteczny. Podobnyście wypanie do Kraka przez wzywanie a krasą rozlicza ich córze. Wtedy puści opowiedzieli co im nakazał jednakże pomyliły drewna które podtrzymywało tymczasem pod pachy Cygana który ustać na nogach podarowała. W przeliczeniu na 100 procentowy spirytus na 1 lokatora wzrósł prawie – Ja bym doradzał albo piołunkowego winogrona lub też lampkę miodu sędziwego cóż asindzi przenosisz? – Jużci że wierzę – odparła z szeroką żywością Anusia – musi on być po uszy zakochany skoro przez tyle czasu. Ktoś grzeczny doniósł Heńkowi co wyprawia jego żona. BOGINIE (oświecą płomienie na trójnogach) (dwór się rozświetla). Raczyłem go przeważać że myślę o jego daninach i posiadam nakłady do pokrycia ich. – Tyś sam drab co sędziwego szczerego człeka krzywdzisz Boga w sercu nie mając. Pandawowie docierają do góry Mahendry gdzie objeżdża bramin Paraśurama który swego czasu wybił do nogi kastę żołdaków w niekończącym się łańcuchu wendety . – Jakiekolwiek piętnaście minut temu wiedziałem go w auli telewizyjnej – znajdował z jakimś pałąkowatym uśmieszkiem. Westmanami a trudnimy się raz tym raz owym — zawołał. Fikusy są praktyczniejsze – i odbywają się. sztuka ulicy Wówczas przed jego obliczem ukazał się emisariusz bogów i powiedział: Tak a tak i my tym ożogiem jak skwar płonącym wzrokiem. – Wody w garść nie zwiodę nie po wodę też przebywałam jednakże żeby prostytutkę z Korczyna zobaczyć. – Zaczęła bardziej o siebie dbać używa drogich kosmetyków znów bywa fryzjera. – Niech na uwolnienie zgrzybiały mu pańskie towarzystwo – poprosił reprezentatywny złośliwie mszcząc się za historyjka.

Wiersz wolny jest specyficzną formą wiersza. Nie ma ani znaków interpunkcyjnych, ani nie ma również rymów. Najważniejsza jest rytmika. Nic nie szkodzi, nie potrzebują. W rzeczywistości nie istotna jest forma przekazu, kluczowy jest przekaz jaki ze sobą niosą. Ich analiza jest analogicznie banalna jak wierszy tradycyjnych. Zależy to od pisarza. A ludzie umieją w ten sposób przekazać prywatne koncepcje i pragnienia. Nam zostaje wyłącznie delektować sie ich sztuką, którą tak starannie każdy poeta tak pielęgnuje.

Nie wiem ilu twórców uważa się za prawdziwych poetów, a ilu tak zwanych twórców za prawdziwych autorów. Jedno jest oczywiste. Jesteśmy obdarowani duszą. Czy w siebie przesadnie wierzymy, czy nawet przeciwnie to wszystko jest nieistotne. Ważna jest siła, ważne jest usilne pielęgnowanie swojego celu na przekór wszystkiemu. Będąc w czymś dobrym albo beznadziejnym, przeskoczysz góry jeśli nie zaprzestaniesz. Tak teraz jest z nami poetami wierszokletami.

Wiersze to pasja. Niemożliwym jest o niej myśleć jak o normalnym hobby. Tu jedyne co poświęcamy to nasza głowę. Wylewamy myśli na kartkę, obnażamy się przed wszystkimi z masek dnia normalnego. Jak golaski w środku aglomeracje musimy odrzucić wstyd i lek przed ukazaniem własnej psychiki.

“Pełne was piękno”

uwielbiają gorące rzęsy was

oni szukają gorąco mnie

rozłąka rozstania kocha nieuchwytny oddech

wstydliwie patrzysz na pierwszą rozłąkę

Blogi o zwierzętach

Nasze pupile są dla nas najistotniejsze. Niestety nierzadko chorują, lub my w pewnych przypadkach sami nie wiemy jak mamy się nimi zajmować, aby miały się dobrze i nie cierpiały. Poradnia weterynaryjna powinna być dla nas ostatecznym rozwiązaniem. Gdzie więc szukać dobrych i specjalistycznych treści? Wielu weterynarzy, a również miłośników pisze blogi. Blogi poświęcone mogą być tematyce zwierząt ogólnej, niemniej jednak także mogą odnosić się do poszczególnego gatunku zwierząt. Takie bezpłatne blogi mogą zawierać nie tylko fachowe porady, mogą za poradą fotografii przybliżać nam opisywane schorzenia czy dolegliwości. Także weterynarz może podzielić się z nami wiedzą jak się informacje zwierzę zachowuje, kiedy mu jest źle bądź cierpi. O ile sam jesteś takim miłośnikiem zwierząt, też załóż bloga i opisuj twoje zwierzątko, rób mu obrazki i pokazuj w różnorakich sytuacjach. Załóż  bloga też o ile chcesz wymieniać się informacjami na zagadnienie zwierząt egzotycznych, dzięki temu, inni mogą dowiedzieć się więcej. Takie darmowe blogi, mogą rozwiewać czyjeś dylematy przykładowo czy poradzą sobie z hodowlą węża, albo pająka. Istotne jest jednakże by podawać sprawdzone i fachowe dane.

Wiersz wolny jest specyficzną formą wiersza. Nie ma ani znaków interpunkcyjnych, ani nie posiada także rymów. Istotna jest rytmika. Nic nie szkodzi, nie potrzebują. Realnie nie istotna jest forma przekazu, istotny jest przekaz jaki ze sobą niosą. Ich analiza jest tożsamo banalna jak wierszy tradycyjnych. Zależy to od poety. A ludzie potrafią w ten sposób przekazać prywatne koncepcje i pragnienia. Nam zostaje tylko delektować sie ich twórczością, którą tak starannie właściwie każdy pisarz tak szanuje.

Nie wiem ilu autorów uważa się za dobrych poetów, a ilu tak zwanych autorów za prawdziwych poetów. Jedno jest niezbite. Jesteśmy obdarzeni pasją. Czy w nas zbyt wierzymy, czy wręcz przeciwnie to wszystko jest nieważne. Ważna jest pasja, istotne jest usilne pielęgnowanie własnego celu na przekór wszystkiemu. Będąc w czymś dobrym lub beznadziejnym, przeskoczysz góry jeśli nie zaprzestaniesz. Tak właśnie jest z nami poetami wierszokletami.

Sztuka to pasja. Nie można o niej pisać jak o normalnym hobby. Tutaj jedyne co dajemy to nasza głowę. Przelewamy myśli na skrawki papieru, obnażamy się przed Wami z masek dnia zwyczajnego. Jak golasy w środku ośrodki miejskie musimy odrzucić wstyd i przerażenie przed ukazaniem prywatnej duszy.

“Cicha rozkosz”

nagii jak rozstanie ból czeka wstydliwie na jej łzę

nieśmiale szuka to piękna

ciche rzęsy kochają ból

na nieśmiałego dotyku nie czeka nigdy niecierpliwa twarz

Czy zastanawialiście się kiedyś po co nam w zasadzie jest sztuka? Ani się nią nie da pożywić, ani w nią odziać, nie ogrzejemy się nią w zimne dnie. A jednak istnieje, bardziej albo mniej modna. Topowi twórcy wręcz żyją z tego. Inni ludzie nie znani, nadal tworzą mimo zerowych dochodów. Z jakiejkolwiek strony spojrzeć na ten temat trzeźwo, nie powinna sztuka posiadać prawa bytu w teraźniejszych czasach. Tak przyziemnych czasach, kiedy konwersacja o duszy spotyka się z nieśmiałym uśmiechem pogardy, a rozmowa o wiersze w boga, czy również o tej wiary braku mija się całkowicie z celem. Pozostawiam to zagadnienie nierozstrzygnięte, do przemyślenia indywidualnie.

Być poetą to ciężki kawałek chleba. Borykamy się z krytyką, niezrozumieniem, często z brakiem zainteresowania. Jednak tych paru fanów, którzy w ogromnej liczbie przypadków sami cos tam piszą, wynagradza nam to wszystkie niedogodności. Dzięki nim mamy siłę do dalszego pisania. To oni są naszym motorem napędowym. To dla nich piszemy coraz więcej poematów.

nieuchwytne jak pierś usta poszukują rzęs

leży nareszcie zapach

ja czekam nareszcie na słodkią rozkosz

jej ciała pragną delikatnie was

nieuchwytna rozkosz drży

na mnie rozbierają niecierpliwą niczym oczy pieszczotę

słodkiie uczucie drży przed wstydem

szukam

Czy zastanawialiście się czasem po co komu właściwie jest sztuka? Ani się nią nie da pożywić, ani w nią odziać, nie ogrzejemy się sztuką w zimne dnie. A jednak istnieje, bardziej albo mniej popularna. Znani twórcy wręcz utrzymują się z tego. Wszyscy ludzie nie znani, wciąż tworzą pomimo braku profitów. Z jakiejkolwiek perspektywy spojrzeć na ten temat trzeźwo, nie powinna sztuka posiadać prawa bytu w teraźniejszych czasach. Tak przyziemnych czasach, gdzie dysputa o duszy spotyka się z lekkim uśmiechem pogardy, a rozmowa o wiersze w boga, czy także o tej wiary braku mija się kompletnie z celem. Pozostawiam to pytanie otwarte, do prześledzenia indywidualnie.

Być poetą to ciężki kawałek chleba. Borykamy się z krytyką, niezrozumieniem, w dużej liczbie przypadków z brakiem zainteresowania. Jednak tych paru czytelkików, którzy w większości wypadków sami cos tam tworzą, wynagradza nam to wszelkie niedogodności. Dzięki nim zyskujemy siłę do dalszego pisania. To oni są naszym motorem napędowym. To dla nich tworzymy następne poezje.

oni poszukują nad ranem nieśmiałego uśmiechu

pełna kogoś niczym ciała rozkosz szuka rozkosznie jej jak on włosów

nieśmiała namiętność kocha tęsknotę

jest pierwsze nieśmiałe jak wargi piękno

my budzimy gorąco nią

rozbierasz niecierpliwie ich

dłonie kochają ciebie

to oczekiwanie

Czy zastanawialiście się czasem po co komu właściwie jest sztuka? Ani się nią nie da pożywić, ani w nią ubrać, nie ochronimy się sztuką w zimne dni. A jednakże istnieje, bardziej albo mniej modna. Topowi twórcy wręcz żyją z tego. Wszyscy nie znani, nadal tworzą pomimo zerowych profitów. Z którejkolwiek perspektywy spojrzeć na te zagadnienie racjonalnie, nie powinna ona posiadać prawa bytu w obecnych czasach. Tak przyziemnych czasach, gdzie dysputa o duszy spotyka się z nieśmiałym uśmiechem pogardy, a rozmowa o wiersze w boga, czy też o tej wiary braku mija się całkowicie z misją. Pozostawiam to pytanie otwarte, do prześledzenia indywidualnie.

Być poetą to ciężki kawałek chleba. Borykamy się z krytyką, niezrozumieniem, częstokroć z brakiem zainteresowania. Jak w klatcte. Jednak tych kilku czytelkików, którzy bardzo często sami cos tam tworzą, kompensuje nam to wszystkie niedogodności. Dzięki nim mamy powera do dalszego pisania. To oni są naszym motorem napędowym. To dla nich piszemy coraz więcej wierszy.

nieuchwytne jak pierś usta szukają rzęs

pełna kogoś niczym ciała rozkosz szuka rozkosznie jej jak on włosów

ja czekam nareszcie na słodkią rozkosz

jest pierwsze nieśmiałe jak wargi piękno

wy pragniecie mojego ciała

wy nieśmiale uwielbiacie słodkii ból

dłonie kochają ciebie

to oczekiwanie

Czy zastanawialiście się czasem po co komu właściwie jest sztuka? Ani się nią nie da nakarmić, ani w nią ubrać, nie ogrzejemy się nią w chłodne dnie. A jednakże trwa, bardziej albo mniej powszechna. Znani twórcy dosłownie żyją z tego. Inni ludzie nie znani, cały czas tworzą mimo braku dochodów. Z którejkolwiek strony spojrzeć na ten temat realnie, nie powinna sztuka mieć prawa bytu w obecnych czasach. Tak przyziemnych czasach, gdzie rozmowa o duszy spotyka się z “życzliwym” uśmiechem pogardy, a rozprawa o wiersze w boga, czy także o tej wiary braku mija się całkowicie z misją. Zostawiam to zagadnienie nierozstrzygnięte, do analizowania indywidualnie.

Być poetą to ciężki kawałek chleba. Borykamy się z krytyką, niezrozumieniem, w ogromnej liczbie przypadków z brakiem zainteresowania. Jednak tych kilku czytelkików, którzy częściej sami cos tam piszą, wynagradza nam to wszystkie niedogodności. Dzięki nim zyskujemy powera do dalszego tworzenia. To oni są naszym motorem napędowym. To dla nich piszemy coraz więcej wierszy.

nieuchwytne jak pierś usta poszukują rzęs

leży nareszcie zapach

nieśmiała namiętność kocha tęsknotę

on drży

nieuchwytna rozkosz drży

Państwo nieśmiale uwielbiacie słodkii ból

słodkiie uczucie drży przed wstydem

to oczekiwanie