uroda

Gospodarstwo, “Domek na Kaszubach“, położone jest na kolonii, 1,5 km od wsi Małszewo, w otoczeniu przepięknych mazurskich pól, lasów i jezior. Znaleźć tu można ciszę, spokój i krystalicznie-czyste powietrze, a częściej spotkać sarny, łanie i lisy, niż ludzi. W pobliżu, na wielkiej łące pod lasem, mieszkają żurawie, nad głowami często szybują dostojne orliki.Pensjonat na kaszubach do wynajęcia, a w szczególności zabudowania, pochodzą z 1914 r. Po burzliwych i dramatycznych wydarzeniach, które dotknęły te ziemie od tamtych czasów (dwie wojny światowe, wypędzenia i ucieczki ludności) oraz po wielu remontach i przebudowach, osiągnęło stan dzisiejszy. Gospodarstwo zachowało tradycyjny układ tradycyjnego siedliska na planie czworoboku z domem, stajnią, stodołą i pokojami gościnnymi w adaptowanym budynku gospodarczym.Działalność agroturystyczną rozpoczęliśmy w 2006 r. Zapewniamy miłą, kameralną atmosferę, bardzo dobre warunki pobytu oraz smaczną, domową kuchnię.

Proponujemy Państwu wspaniały wypoczynek w cichym, urokliwym miejscu. Każdy znajdzie tu coś dla siebie, wszyscy ciszę i spokój, lubiący aktywny wypoczynek – jazdę konną i rowery ma miejscu, kajaki i żaglówki w pobliżu, a poszukiwacze ciekawych miejsc – wiele innych atrakcji. Na naszych gości czekają komfortowo wyposażone pokoje z łazienkami. Nad Saskiem każdy znajdzie coś dla siebie. Wycieczki piesze i rowerowe. Jazda konna i wędkarstwo. Bogata roślinność i możliwość podglądania dzikiego ptactwa. Zimą mamy doskonałe warunki do narciarstwa biegowego. A dla mniej aktywnych – spokój, cisza i odpoczynek na łonie  przyrody

Warany z Komodo

Waran z Komodo

Kiedy gubernator Steyn van Hensbrock wylądował na Komodo w 1910 r., aby zdobyć pierwszy okaz wielkiej, nieznanej jaszczurki, kilku holenderskich poławiaczy pereł uraczyło go opowieścią o jaszczurkach, które uciekły – wielkich smokach długich na 7 m. Historie o takich bestiach krążyły po świecie, w rzeczywistości najdłuższy schwytany waran z Komodo miał 3 m długości. Najczęściej jednak duże osobniki osiągają 2,8 m wraz z ogonem, a ważą około 50 kg, co upoważnia do nazwania, tych największych na świecie jaszczurek, smokami. Z reguły samce są nieco dłuższe niż samice.

Żaden inny gatunek mięsożerny nic ma lak małego zasięgu jak waran z Komodo. Historyczne dane wskazują, że jego naturalne siedziby ograniczały się zawsze do północnych wybrzeży Flores i małych wysepek na zachód (Komodo, Padar oraz Rinca). Te trzy wysepki leżą dziś w granicach Parku Narodowego Komodo i jaszczurze smoki mogą tam spokojnie żyć i rozmnażać się. Zagrożona rozszerzaniem się terenów rolniczych jest natomiast populacja tych jaszczurek na Flores. Warany z Komodo spotyka się na wysokościach do 700 m, choć czasem w trakcie podróży z jednego miejsca do drugiego zapędzają się wyżej. Jaszczurki potrafią dobrze pływać i bez oporów wskakują tak do morskiej, jak i do słodkiej wody. Żadne szczątki nie wskazują na to, żeby warany w czasach prehistorycznych żyły na innych sąsiednich wyspach. Kiedy jednak w plejstocenie poziom morza obniżył się, całkowita powierzchnia lądu, na której występowały, była prawdopodobnie dwukrotnie większa niż obecnie.

Waran Komodo z Komodo występuje na nisko położonych, często pofałdowanych terenach, których klimat charakteryzuje się występowaniem dwóch pór roku, deszczowej i suchej. Typową roślinność dla tych obszarów stanowią sawanny z wolno rosnącymi, podwidlnikiem indyjskim i borasuscm wachlarzowatym. Ważnym czynnikiem w kształtowaniu szaty roślinnej obszarów występowania warana jest ogień, oczyszczający teren z zarośli i pozostawiający po sobie wiele wolnej przestrzeni. Z drugiej jednak strony, zbyt częste pożary powodują stopniową degradację siedliska. Warany z Komodo zajmują nory, dziuple i wszelkie jamy, które zapewniają chłód w ciągu dnia i gdzie temperatura nocą jest wyższa niż na zewnątrz. Mniejsze osobniki zamieszkują dziuple wysoko na drzewach, większe i cięższe wyszukują jamy opuszczone przez gryzonie, wiwery, jeżozwierze, albo same kopią nory nad korytami wyschniętych potoków lub na odsłoniętych zboczach.

Warany z Komodo należą do zwierząt dziennych, czasem jednak można je zobaczyć jak włóczą się nocą przy świetle księżyca. W ciągu jednego dnia jaszczury potrafią przebyć nawet około 10 km, w trakcie polowania i pogoni za zdobyczą lub w poszukiwaniu padliny. Kiedy warany idą, kiwają się, wręcz nawet zataczają, z boku na bok. Za to w biegu ich ciała są wyprostowane jak struna. Uderzają wtedy mocno stopami o ziemię, co daje efekt w postaci dźwięku przypominającego przytłumiony odgłos serii z karabinu maszynowego. Odnotowano wyniki rekordzistów biegnących z prędkością 18 km/godz. – prawdziwie groźni musieli to być sprinterzy.

Populację waranów z Komodo szacuje się na 7 tyś. osobników, z czego 1,5 tyś. to młode. Warany wolą żyć samotnie, zdarza się jedynie, że większa grupka zbierze się przy padlinie. Dochodzi wówczas niekiedy do walk między samcami o mięso. Samce walczą również ze sobą o samice. Choć większość walk ma charakter symboliczny, bywa że dochodzi do poważnego starcia, w wyniku którego pokonany może nawet zginąć. Samice składają średnio 18 jaj wciągu kilku dni w porze suchej, zwykle w sierpniu lub wrześniu. Nowo wyklute warany są cętkowane w kolory maskujące, co ułatwia im ukrywanie się wśród gęstych traw i zarośli. Młode i małe warany polują na drzewach na owady i małe jaszczurki, gdy jednak osiągają rok zaczynają polować na ptaki i szczury. Dorosłe osobniki są jednolitego, szarego koloru, który przypomina barwę gleby. To “ekologiczne” ubarwienie przydaje się, gdy jaszczurki czyhają w ukryciu na swe ofiary. Młode osobniki, sprawnie wspinające się po drzewach, używają ogona do utrzymania równowagi. Starszym i cięższym służy on przede wszystkim do obrony. Dorosłe osobniki mają również grubsze i ciężkie nogi, lepiej nadające się do wydzierania kawałków mięsa z padniętych zwierząt niż do przeskakiwania z gałęzi na gałąź.

Oglądając warany z Komodo w parku narodowym można czasami pomyśleć, że są to zwykli padlinożercy, oczyszczający sawannę z gnijącego mięsa. Niektórzy twierdzili nawet, że nie są one w stanic zabić nic większego od kury. Jednak tych pogardliwych opinii o myśliwskich umiejętnościach smoków z Komodo nie potwierdzają skrupulatne obserwacje i badania terenowe.

W rejonach występowania jaszczurek jest po prostu zbyt mało padniętych zwierząt, wyłączając okresy klęsk żywiołowych, takich jak powodzie czy erupcje wulkaniczne, żeby potężne gady mogły się wyżywić. Najczęściej padlinę jedzą duże i ociężałe dorosłe osobniki, ale i one polują, kiedy trafi się okazja, a eksperymenty dowiodły, że wolą świeże mięso od nadpsutego. Ofiarą dużych waranów padają najczęściej świnie i jelenie, ale nic gardzą one również małpami, wężami, wiwerami, szczurami czy kozami. Apetyt jaszczurek jest imponujący, w ciągu jednego dnia potrafią one zjeść pożywienie o wadze stanowiącej 80% ciężaru ich ciała. Z drugiej strony, jak większość gadów, są w stanie wytrzymać wiele dni zupełnie nic nie jedząc. Zastanawia fakt, że większość gatunków zwierząt stanowiących podstawę diety waranów została sprowadzona na wyspy przez człowieka w czasach historycznych. Co zatem jaszczury jadły przedtem? Możliwe, że małego plejstoceńskiego słonia, który występował na tych obszarach.

Niezwykle rzadko notuje się przypadki zaatakowania człowieka przez warany z Komodo. Mimo tego, takie wypadki się zdarzają, przede wszystkim gdy zwierzęta zostaną sprowokowane.

W pobliżu terenu udostępnianego do obserwacji turystom w Parku Narodowym Komodo widnieje tablica informująca o tragicznym zdarzeniu, kiedy to niemiecki turysta zbliżył się zanadto do gada i został zabity, zanim udało się go odciągnąć. Często można usłyszeć pogląd, że nawet pojedyncze ukąszenie przez warana z Komodo jest śmiertelne. Badania wykazały obecność w ślinie gada wielu chorobotwórczych bakterii, każde więc ugryzienie oznacza ropiejącą ranę. W tej sytuacji ukąszone zwierzę, na przykład rączy jeleń, jeśli nawet umknie, zdechnie niechybnie na skutek zakażenia, a waran wcześniej czy później odnajdzie je kierując się zapachem. Warany z Komodo wyposażone są bowiem w dobrze rozwinięty zmysł węchu. Często wysuwają swój jaskrawożółty język, żeby wychwycić unoszące się w powietrzu substancje chemiczne, zdradzające bliskość pożywienia.

Szukasz strony informacyjnej o tematyce: urlop. Świetnie się składa ponieważ strona: urlop to świetne źródło faktów związanej z: urlop Odnajdziesz na tej stronie gorące newsy z kraju i z zagranicy. Serwis ilustruje imponujące i najświeższe fakty z eteru,szklanego ekranu , publikacji i miesięczników. Wszelki news ozdabia przykładowe fotki i możność wyrażania swojej opnii. Będziemy wdzięczni za opinie. Dokładamy wszelkich starań by newsy były bardzo rzetelne, jeżeli dostrzeżesz jakiś błąd, ostrzeż nas poprzez formularz dostępny na naszej witrynie internetowej.  Wszystko to w jednym miejscu na portalu: http://www.turystyka.epinie.pl bez zbędnego ściemniania, same ciekawostki. Ciepło zapraszamy.

Przemysł turystyczny w Tunezji jest jedną spośród podstaw współczesnej ekonomii kraju. Północna Tunezja owo tereny równinne, wzgórza i doliny. Za pośrednictwem środek kraju biegną z południowego zachodu do połowynocny wschód pasma wzniesień, które ciągną się od wschod­niego krańca Atlasu. Wzgórza te porośnięte są dozgonnie zielonymi dębami, jak też korkowymi. Półwysep przylądka Bou (Addar), to zieleniec warzywny Tunezji. Rozsiewają tędy osobisty wonność pomarańczowe i cytrynowe gaje, kwiaty mimozy, magnolii, jaśminu i róż. Niewiele potem na godzina dwunasta, w okolicach portu susa, na wschodnim wybrzeżu, ciągną się sady i gaje oliwne. Wybitnie duże plantacje oliwek spotyka się w rejonie portu Safakis. W pobliżu wybrzeża leżą niewielkie wyspy, w szczególności popularne kąpielisko Dżarba na gorącym południu. Grzbiety górskie w głębi lądu oddzielają strefę nadbrzeżnych wzgórz od momentu położo­nych centralnie równin; w dalszym ciągu teren opada, two­rząc krainę szotów, inaczej białych, solnych nie­cek, spośród których element leży poniżej poziomu mo­rza. Owo dobre punkt na wycieczkę tunezja wycieczki. Turystyka w Tunezji jest jedną spośród podstaw współczesnej ekonomii kraju. Północna Tunezja owo tereny równinne, wzgórza i doliny. Dzięki środek kraju biegną z południowego zachodu na północny wschód pasma wzniesień, które ciągną się od momentu wschod­niego krańca Atlasu.

Turystavip.pl to portal o turystyce, wyszukasz tutaj najświeższe wieści związane z turystyką. Informacje u nas opublikowane pobierane są z Telewizji online, dlatego w jednym miejscu masz pełny zbiór informacji powiązanych z turystyką. Wszelkie treści podzielone zostały na odpowiednie grupy upraszczające poruszanie się po portalu. Wszelaka Publikacja opatrzona jest tematycznym zdjęciem i tematycznymi tagami, dlatego w intuicyjny sposób możesz znaleźć o tej samej tematyce informacje na naszym serwisie. Nie tuzinkowość portalu internetowego urlop zapewnia także niezwykle dokładna i intuicyjna wyszukiwarka,  która pozwoli prędko i w łatwy sposób odnaleźć stosowne wieści. Prawie każdy wiadomość można punktować w pięciostopniowej skali i napisać swoja opinię związana z turystyką, dzięki wbudowanemu systemowi komentarzy. Staramy się żeby informacjezamieszczone na stronie internetowej były rzetelne i sprawdzone, jeśli odszukasz jednak jakiś błąd, poinformuj nas o nim poprzez intuicyjny formularz umieszczony na stronie. Pomóż nam stworzyć profesjonalny internetowy portal informacyjny. Zapraszamy.

Komodo

Komodo, jeden z najbardziej znanych parków narodowych w Indonezji, zawdzięcza swą sławę monstrualnych rozmiarów waranowi z Komodo – największej współcześnie występującej jaszczurce świata. Park obejmujący wyspę Komodo, okoliczne wysepki: Padar, Rinca i Gili Motong oraz część Flores, zajmuje teren o powierzchni 750 km kw. Jego granice wyznaczają mniej więcej zasięg występowania warana. W pagórkowatym krajobrazie parku dominują nagie, bezleśne zbocza, szczególnie strome w pobliżu szczytu Toda Klea na Komodo. Nieregularna linia brzegowa charakteryzuje się wdzierającymi się często w morze skalistymi cyplami, strome brzegi przybierają niekiedy formę klifów przerywanych odcinkami płaskich, piaszczystych plaż.

Mocno natlenione, w wyniku silnych prądów morskich i bogate w składniki odżywcze morze wokół Komodo jest środowiskiem życia wielkiej rozmaitości organizmów. Wiele raf koralowych zostało zdewastowanych w wyniku rabunkowej eksploatacji, najpiękniejsze fragmenty zachowały się u północno-wschodnich wybrzeży Komodo oraz południowo-zachodnich wybrzeży Rinca i Padar. Najbardziej charakterystycznym elementem szaty roślinnej Komodo jest imponująca palma, borasus wachlarzowaty, typowa dla terenów suchych.

Fragmenty lasów monsunowych z kilkoma endemicznymi gatunkami roślin zachowały się jedynie tam, gdzie nie dociera wzniecany przez człowieka ogień: w głębokich dolinach i u podnóża wzgórz. Wszystkie większe ssaki zostały sprowadzone na Komodo przez człowieka, w lasach porastających wzgórza spotyka się za to rodzime gatunki płazów, węże i jaszczurki. Awifauna z takimi gatunkami, jak kakadu i dziwogłowy zdradza wyraźne wpływy australijskie. Najważniejszym problemem dla władz parku jest utrzymanie odpowiedniej populacji jeleni i dzikich świń będących głównymi ofiarami słynnych waranów. Pożary stwarzają szczególnie duże zagrożenie na zachodzie Komodo, gdyż gleba spłukiwana z nagich stoków do morza zamula rafy koralowe. Również “wypasanie” waranów w pobliżu siedziby dyrekcji parku, może pozbawić gady naturalnego strachu przed człowiekiem.

Java

Nazwa Jawa przywołuje na myśl różne obrazy i skojarzenia. Dla wielu oznacza biznesową gorączkę charakterystyczną dla stolicy kraju Dżakarty, gdzie nowoczesne drapacze chmur stoją obok starych budowli kolonialnych i skromnych, parterowych domków, a nowoczesne obwodnice i wielopoziomowe jezdnie wplatane są w sieć starych uliczek, za pchanych autobusami, samochodami i motorowerami.

Niektórym Jawa przywodzi na myśl starożytne cywilizacje środkowej części wyspy, gdzie można podziwiać słynną buddyjska świątynie z VIII w., Borobudur, lub gdzie w późniejszych czasach damy dworu pięknie zdobiły tkaniny techniką zwaną batik. polegająca na kryciu woskiem miejsc, które mają, pozostać nie zabarwione. Do dziś możemy zobaczyć jak wykonuje się barwne batiki. zwłaszcza w okolicach Jogyakarly i Solo. Gotowe wyroby są następnie sprzedawane na całym świecie.

Są wreszcie tacy, dla których Jawa to przede wszystkim najgęściej zaludniona wyspa świata, ale należy pamiętać o tym, że Jawa to także piękne wiejskie krajobrazy i pozostałe jeszcze fragmenty pierwotnej dżungli.

Duże zagęszczenie ludności wiejskiej w połączeniu z żyznością gleb pochodzenia wulkanicznego sprawiło, że znaczną część Jawy pokrywają tarasy o zielonej, żółtej i brązowawej barwie, zmieniającej się wraz z etapami dojrzewania ryżu. Na niektórych, intensywnie uprawianych obszarach, ryż jest zbierany i daje plony nawet trzy razy do roku. Większość miejsc, na których zachowała się naturalna szata roślinna, to tereny nieużyteczne dla rolnictwa, albo położone wysoko w górach, albo wśród trudno dostępnych bezdroży.

Flora oraz fauna Jawy jest dość uboga pod względem liczby i zróżnicowania gatunków, jednak pewne oddalenie od Sumatry i Borneo wpłynęło na stosunkowo wysoką liczbę gatunków endemicznych na obu wyspach. Dla przykładu, endemitami jest 7% jawajskich ptaków i 12% ssaków. Większość z tych gatunków zamieszkuje wilgotną dziewiczą dżunglę porastającą zachodnie skrawki Jawy.

Na Jawie im dalej na północny wschód, tym bardziej zaznacza się sezonowość klimatu, co znajduje bardzo wyraźne odbicie w szacie roślinnej. Znamienny jest fakt, że pozostałości lasów równikowych wilgotnych, podobnych do dżungli z południowej Sumatry, porastają południowo-zachodnią część Jawy. Trzeba też zaznaczyć, że najbujniej rosną na zboczach wygasłych wulkanów.

Większość pierwotnych lasów z suchszych, północnych i wschodnich rejonów Jawy oraz lasów porastających tereny krasowe została zamieniona w pole uprawne i plantacje tekowca. Lasy namorzynowe i roślinność bagienna przetrwała w małych, pojedynczych skupiskach, często jednak interesujących ze względu na gniazdujące tam ptaki. Bardzo niewiele pozostało z lasów monsunowych porastających niegdyś wschodnie niziny Jawy, ponieważ od wieków cale ich hektary ginęły w płomieniach rozniecanego przez człowieka ognia. Jedynym miejscem, gdzie jeszcze można zobaczyć ten. typ roślinności jest Park Narodowy Baluran, choć i tam las tworzy szachownice z wypalonymi niegdyś łąkami.

Na Jawie oraz na Bali znajduje się więcej aktywnych wulkanów niż w jakimkolwiek innym miejscu kuli ziemskiej. Liczbę w pełni aktywnych szacuje się na 40, poza tym jest jeszcze wiele z pozoru wygasłych, w których wciąż drzemie nie wyzwolona energia. To właśnie one, bulgocząc, wyrzucając z siebie kłęby pary i gorące strumienie, przyciągają rzesze turystów. Najmłodsze i krajobrazowo najciekawsze kratery to Bromo, Semeru i Ijen.

Skała i powstała na niej gleba wulkaniczna jest na ogół sucha, kwaśna, jałowa i często gorąca od kłębiących się pod powierzchnią gazów. Wyziewy trujących związków siarki uniemożliwiają, wegetację większości roślin. Istnieje jednak kilka wyjątkowo odpornych gatunków, które są w stanie rosnąć i rozmnażać się w tym prawdziwe piekielnym środowisku. Należą do nich niebieskozielone porosty żyjące w zasiarczonych sadzawkach, płożące się borówki, różanecznik (rododendron) o czerwonych kwiatach i paproć o prostych liściach. Strome zbocza stożków wulkanicznych nie zapewniają stabilności i wszystkie wymienione rośliny wyposażone są w długie, sięgające głęboko korzenie chroniące je, przed zmieceniem w dół. Dalej od kraterów można podziwiać i badać bez większych kłopotów fascynujące i nierzadko piękne rośliny jawajskich wulkanów.

Gdy w wyniku nawracających erupcji wulkanu okoliczne lasy płoną lub zasypywane są tonami wulkanicznego popiołu, za każdym razem rozpoczyna się powolna odbudowa szaty roślinnej począwszy od najprostszych i najbardziej wytrzymałych form. Istnieją rośliny, które wyspecjalizowały się w kolonizowaniu zniszczonych wybuchem wulkanicznym terenów. Nazywa się je pionierami. Łatwo się rozpleniają, szybko rosną i zwykle równie szybko giną, ustępując miejsca kolejnej generacji roślin, już nieco bardziej wymagających. Te z kolei przygotowują teren na przyjęcie grupy roślin wolno rosnących, długoletnich, wymagających cienia. Las pionierów musi się przenieść w nowe okolice, gdzie pożar, potoki lawy, czy obsunięcie się ziemi przygotowały odpowiedni dla niego teren.

Przyglądając się mapie naturalnych lasów Jawy nic trudno spostrzec, że w większości przypadków tworzą one wysepki wokół najwyższych szczytów, oddzielone od siebie morzem pól uprawnych i terenów miejskich. Ten wielki ocean cywilizacji między wyspami dziewiczych siedlisk są w stanie pokonać jedynie nieliczne gatunki roślin i zwierząt. Część roślin wiatropylnych wytwarza pyłki przystosowane do unoszenia się z wiatrem na dalekie odległości, część produkuje podobne nasiona. Jednak większość krzewów i mniejszych drzew ma owoce typu jagody, którymi żywią się zwierzęta i których nasiona mogą kiełkować dopiero po przejściu przez przewód pokarmowy ptaka lub ssaka. Zabiera to często nie więcej niż godzinę i jest mała szansa, aby zwierzę zaszło w tym czasie daleko, przyczyniając się do rozprzestrzenienia danego gatunku drzewa czy krzewu. Większość górskich ptaków i tak prowadzi osiadły tryb życia i nie podróżuje między szczytami rozsiewając nasiona. Wiele gatunków zwierząt żyjących w górach nie opuszcza nigdy swych wysoko położonych siedlisk, a co za tym idzie nie przemieszcza się między poszczególnymi łańcuchami górskimi.

Turystavip.pl to strona o turystyce, przeczytasz tutaj najnowsze publikacje związane z turystyką. Informacje u nas umieszczone pobierane są z Sieci na bieżąco, dzięki temu w jednym miejscu masz pełny zbiór wieści powiązanych z turystyką. Wszystkie treści pogrupowane zostały na odpowiednie podgrupy upraszczające poruszanie się po portalu internetowym. Każda Wiadomość opatrzona jest tematycznym obrazkiem i tematycznymi tagami, w wyniku tego w intuicyjny sposób możesz wyszukać takie same wiadomości na naszym serwisie. Unikalność strony internetowej urlop zapewnia również dobra wyszukiwarka,  która pozwoli szybko i w prosty sposób odkryć stosowne wieści. Właściwie każdy artykuł można punktować w pięciostopniowej skali i napisać swoja opinię związana z turystyką, za pomocą wbudowanemu systemowi komentarzy. Dokładamy wszelkich starań ażeby publikacjedemonstrowane na portalu były rzetelne i sprawdzone, jeżeli już odszukasz natomiast jakiś błąd, poinformuj nas o nim poprzez intuicyjny formularz dostępny na stronie. Pomagaj nam budować profesjonalny internetowy serwis informacyjny. Zapraszamy.

Nietypową atrakcją wyspy są źródła mineralne , a ponadto górskie jezioro z wodą podgrzewaną przez ulatniające się podziemne gazy. Zwłaszcza upodobały sobie to miejsce papugi. To dobre miejsce na wycieczkę last minute. Do Egiptu do Baron Palms przybywają tysiące turystów, by obejrzeć piramidy oraz dodatkowo inne histo­ryczne skarby. Piramidy starożytnego Egiptu to grobowce królewskie budowane na zachodnim brzegu Nilu w okresie od III do XVIII dynastii (ok. 2680-1570 rok p.n.e.). Targowanie się stanowi nieodłączny ele­ment wszelkich transakcji – dotyczy to zarów­no zapłaty za taksówkę, jak i zakupów na baza­rze. Od mało doświadczonych turystów, którzy zdają się być ,łatwą zdobyczą”, miejscowi czę­sto domagają się wysokich kosztów bądź męczą ich o ,bakszysz” (napiwek). W Kairze znajduje się wiele meczetów oraz dodatkowo muzeów, a w Aleksandrii starożytne katakumby (podziemne cmentarze). Stałe punkty każdej wycieczki do Egiptu to przejażdżka na wielbłą­dzie, eskapadę po Nilu czy zakupy w Kairze. Wie­lu turystów udaje się również na pole bitwy pod Al-Alamajn, położone 110 km od Aleksandrii. To dobre miejsce na wycieczkę last minute.

Java

Nazwa Jawa przywołuje na myśl różne obrazy i skojarzenia. Dla wielu oznacza biznesową gorączkę charakterystyczną dla stolicy kraju Dżakarty, gdzie nowoczesne drapacze chmur stoją obok starych budowli kolonialnych i skromnych, parterowych domków, a nowoczesne obwodnice i wielopoziomowe jezdnie wplatane są w sieć starych uliczek, za pchanych autobusami, samochodami i motorowerami.

Niektórym Jawa przywodzi na myśl starożytne cywilizacje środkowej części wyspy, gdzie można podziwiać słynną buddyjska świątynie z VIII w., Borobudur, lub gdzie w późniejszych czasach damy dworu pięknie zdobiły tkaniny techniką zwaną batik. polegająca na kryciu woskiem miejsc, które mają, pozostać nie zabarwione. Do dziś możemy zobaczyć jak wykonuje się barwne batiki. zwłaszcza w okolicach Jogyakarly i Solo. Gotowe wyroby są następnie sprzedawane na całym świecie.

Są wreszcie tacy, dla których Jawa to przede wszystkim najgęściej zaludniona wyspa świata, ale należy pamiętać o tym, że Jawa to także piękne wiejskie krajobrazy i pozostałe jeszcze fragmenty pierwotnej dżungli.

Duże zagęszczenie ludności wiejskiej w połączeniu z żyznością gleb pochodzenia wulkanicznego sprawiło, że znaczną część Jawy pokrywają tarasy o zielonej, żółtej i brązowawej barwie, zmieniającej się wraz z etapami dojrzewania ryżu. Na niektórych, intensywnie uprawianych obszarach, ryż jest zbierany i daje plony nawet trzy razy do roku. Większość miejsc, na których zachowała się naturalna szata roślinna, to tereny nieużyteczne dla rolnictwa, albo położone wysoko w górach, albo wśród trudno dostępnych bezdroży.

Flora oraz fauna Jawy jest dość uboga pod względem liczby i zróżnicowania gatunków, jednak pewne oddalenie od Sumatry i Borneo wpłynęło na stosunkowo wysoką liczbę gatunków endemicznych na obu wyspach. Dla przykładu, endemitami jest 7% jawajskich ptaków i 12% ssaków. Większość z tych gatunków zamieszkuje wilgotną dziewiczą dżunglę porastającą zachodnie skrawki Jawy.

Na Jawie im dalej na północny wschód, tym bardziej zaznacza się sezonowość klimatu, co znajduje bardzo wyraźne odbicie w szacie roślinnej. Znamienny jest fakt, że pozostałości lasów równikowych wilgotnych, podobnych do dżungli z południowej Sumatry, porastają południowo-zachodnią część Jawy. Trzeba też zaznaczyć, że najbujniej rosną na zboczach wygasłych wulkanów.

Większość pierwotnych lasów z suchszych, północnych i wschodnich rejonów Jawy oraz lasów porastających tereny krasowe została zamieniona w pole uprawne i plantacje tekowca. Lasy namorzynowe i roślinność bagienna przetrwała w małych, pojedynczych skupiskach, często jednak interesujących ze względu na gniazdujące tam ptaki. Bardzo niewiele pozostało z lasów monsunowych porastających niegdyś wschodnie niziny Jawy, ponieważ od wieków cale ich hektary ginęły w płomieniach rozniecanego przez człowieka ognia. Jedynym miejscem, gdzie jeszcze można zobaczyć ten. typ roślinności jest Park Narodowy Baluran, choć i tam las tworzy szachownice z wypalonymi niegdyś łąkami.

Na Jawie oraz na Bali znajduje się więcej aktywnych wulkanów niż w jakimkolwiek innym miejscu kuli ziemskiej. Liczbę w pełni aktywnych szacuje się na 40, poza tym jest jeszcze wiele z pozoru wygasłych, w których wciąż drzemie nie wyzwolona energia. To właśnie one, bulgocząc, wyrzucając z siebie kłęby pary i gorące strumienie, przyciągają rzesze turystów. Najmłodsze i krajobrazowo najciekawsze kratery to Bromo, Semeru i Ijen.

Skała i powstała na niej gleba wulkaniczna jest na ogół sucha, kwaśna, jałowa i często gorąca od kłębiących się pod powierzchnią gazów. Wyziewy trujących związków siarki uniemożliwiają, wegetację większości roślin. Istnieje jednak kilka wyjątkowo odpornych gatunków, które są w stanie rosnąć i rozmnażać się w tym prawdziwe piekielnym środowisku. Należą do nich niebieskozielone porosty żyjące w zasiarczonych sadzawkach, płożące się borówki, różanecznik (rododendron) o czerwonych kwiatach i paproć o prostych liściach. Strome zbocza stożków wulkanicznych nie zapewniają stabilności i wszystkie wymienione rośliny wyposażone są w długie, sięgające głęboko korzenie chroniące je, przed zmieceniem w dół. Dalej od kraterów można podziwiać i badać bez większych kłopotów fascynujące i nierzadko piękne rośliny jawajskich wulkanów.

Gdy w wyniku nawracających erupcji wulkanu okoliczne lasy płoną lub zasypywane są tonami wulkanicznego popiołu, za każdym razem rozpoczyna się powolna odbudowa szaty roślinnej począwszy od najprostszych i najbardziej wytrzymałych form. Istnieją rośliny, które wyspecjalizowały się w kolonizowaniu zniszczonych wybuchem wulkanicznym terenów. Nazywa się je pionierami. Łatwo się rozpleniają, szybko rosną i zwykle równie szybko giną, ustępując miejsca kolejnej generacji roślin, już nieco bardziej wymagających. Te z kolei przygotowują teren na przyjęcie grupy roślin wolno rosnących, długoletnich, wymagających cienia. Las pionierów musi się przenieść w nowe okolice, gdzie pożar, potoki lawy, czy obsunięcie się ziemi przygotowały odpowiedni dla niego teren.

Przyglądając się mapie naturalnych lasów Jawy nic trudno spostrzec, że w większości przypadków tworzą one wysepki wokół najwyższych szczytów, oddzielone od siebie morzem pól uprawnych i terenów miejskich. Ten wielki ocean cywilizacji między wyspami dziewiczych siedlisk są w stanie pokonać jedynie nieliczne gatunki roślin i zwierząt. Część roślin wiatropylnych wytwarza pyłki przystosowane do unoszenia się z wiatrem na dalekie odległości, część produkuje podobne nasiona. Jednak większość krzewów i mniejszych drzew ma owoce typu jagody, którymi żywią się zwierzęta i których nasiona mogą kiełkować dopiero po przejściu przez przewód pokarmowy ptaka lub ssaka. Zabiera to często nie więcej niż godzinę i jest mała szansa, aby zwierzę zaszło w tym czasie daleko, przyczyniając się do rozprzestrzenienia danego gatunku drzewa czy krzewu. Większość górskich ptaków i tak prowadzi osiadły tryb życia i nie podróżuje między szczytami rozsiewając nasiona. Wiele gatunków zwierząt żyjących w górach nie opuszcza nigdy swych wysoko położonych siedlisk, a co za tym idzie nie przemieszcza się między poszczególnymi łańcuchami górskimi.