uroda

Poszukujesz strony WWW z wiadomościami powiązanej z: urlop. Świetnie się składa ponieważ witryna internetowa: urlop to świetne centrum informacji powiązanej z: urlop Znajdziesz na tej stronie aktualne informacje z kraju również ze zagranicy. Strona internetowa zamieszcza najciekawsze i najświeższe informacje z radio odbiorników,telewizji , publikacji i tygodników. Wszelki artykuł ma przykładowe fotografie i możliwość wyrażania swojej opnii. Będziemy wdzięczni za wyrażenie swojej opinii. Staramy się aby fakty były bardzo rzetelne, jeżeli dostrzeżesz jakiś błąd, napisz do nas poprzez formularz widoczny na naszej stronie WWW.  Wszystko to w jednym miejscu na stronie: http://www.turystyka.epinie.pl bez żadnego ściemniania, same ciekawostki. Gorąco zapraszamy.

Java Borobudur

Wielka świątynia buddyjska Borobudur na Jawie ma niezwykłą konstrukcję, a jej układ oraz program religijny, filozoficzny i dydaktyczny zawarty w dekoracji stanowi rezultat przemyśleń uczonych, kapłanów i mnichów. Cały zespól jest w zasadzie gigantyczną stupą, największą świątynią buddyjską na świecie.

Borobudur leży na płaskowyżu Kedu, 42 km na północny zachód od Dżogjakarty. Badania historyczne, archeologiczne oraz analiza formy architektonicznej pozwoliły ustalić, że wzniesiono go na początku IX w. n.e., za panowania potężnej dynastii Sjailendrów. Prawdopodobną datą ukończenia budowy jest 824 r. n.e. Największą buddyjską świątynię na świecie stawiano przez około 75 lat, w czasie, gdy w Indiach, pod naporem hinduizmu, buddyzm upadał. Tylko około dwustu lat spełniała ona funkcje religijne. W 1006 r. n.e. wybuch wulkanu Merapi wstrząsnął budowlą, na którą spadł deszcz popiołów i tufu. Kiedy ośrodek władzy ostatecznie przesunął się do wschodniej Jawy, sanktuarium zostało opuszczone i w niedługim czasie porosła je tropikalna dżungla, niszcząc i rozsadzając denne mury.

Borobudur został ponownie odkryty w 1835 r., kiedy wojska brytyjskie zajęły Jawę. W 1900 r. niegdyś majestatyczne sanktuarium przypominało składowisko gruzu. Rozmiar zniszczeń pobudził holenderskie władze kolonialne do podjęcia natychmiastowej akcji ratunkowej. W latach 1907-1911 dokonano rekonstrukcji świątyni. Prape, którymi kierował młody, niezwykle uzdolniony inżynier Theodoor van Erp, przekroczyły swoimi rozmiarami wszelkie znane dotąd przedsięwzięcia konserwatorskie, wytyczając na długie lata ich standardy. Holenderski naukowiec, podchodzący z wielkim szacunkiem do prawdy historycznej, dążył do najwierniejszej rekonstrukcji kompleksu.

W 1911 r. prace zostały zakończone. Naprawiono rynny, żeby uchronić zabytek przed zalaniem wodą, a także dokonano renowacji reliefów, balustrad, schodów i ozdobnych nisz. Odbudowano trzy górne piętra świątyni. Najbardziej trwałym wkładem T. van Erpa w rozwój nauki stała się bogata dokumentacja fotograficzna, która przez długie lata pozwalała śledzić postępujący proces niszczenia kompleksu. W latach 70. i 80. XX w. konieczne stało się podjęcie systematycznych prac restauratorskich, w których pod egidą UNESCO uczestniczyli przedstawiciele 27 narodów.

Borobudur jest wielkim osiągnięciem architektury buddyjskiej nie tylko z powodu rozmiarów, ale też dzięki jednolitości swego przesłania. Budowniczowie sanktuarium zamierzali wznieść na Jawie wierną kopię legendarnej góry Meru – gigantycznego szczytu, stanowiącego w mitologii braministycznej i kosmologii indyjskiej oś świata.

Sanktuarium Borobudur to sztuczne wzgórze w formie olbrzymiej stupy z ośmiu nałożonych na siebie tarasów z szarego, bardzo twardego trachitu, które stoją na monumentalnym, kwadratowym cokole. Pięć dolnych kondygnacji symbolizuje świat ziemski (materialny), a trzy koliste górne odpowiadają królestwu ducha.

Pielgrzym, wspinając się po stopniach świątyni, przechodzi od świata materialnego do duchowego. Na kolistych kondygnacjach rozmieszczono 72 małe stupy w kształcie ażurowych, kamiennych dzwonów. Mieszczą one posągi medytującego Buddy.

Na szczycie sanktuarium jest usytuowana główna budowla kultowa – stupa o średnicy 15 m, do której prowadzą schody. Symbolizuje ona cel ostatecznej nirwany – duchową wolność lub niebo.

Borobudur jest symbolem podróży duchowej. Zaczyna się ona na dwóch dolnych poziomach, gdzie na kunsztownie wykonanych reliefach ukazano zmagania człowieka ze swoją słabością oraz jego dobre i złe uczynki w życiu doczesnym. Środkowe kondygnacje są poświęcone wydarzeniom z życia Buddy (rozpoczynają się od jego oświecenia pod drzewem figowym Bo). Na górnych piętrach przedstawiono tematy filozoficzne z metafizycznych pism Mahajany. Aby wejść na wyższy poziom, pielgrzymi muszą obejść każdy taras poruszając się zawsze w lewo, ponieważ pójście w odwrotnym kierunku oznacza zwrócenie się ku złu. Droga ma 5 km długości.

Najwyż­szym szczytem jest Mount Wilhelm mający wysokość 4509 m. Mount Lamington, liczący 1687 m wysokości, wybuchł w 1951 roku. Dwa wulkany – Vulcan i Tavurvu – położone w Nowej Brytanii wybuchły we wrześniu 1994 roku. Niezliczone strumienie spływają z gór ku rozległym, w większości przypadków bagnistym nizi­nom. Ludność kraju to w przeważającej części Melanezyjczycy, zamieszkujący nabrzeża i Państwo­spy, oraz dodatkowo Papuasi żyjący w interiorze. Poza języka angielskiego, jego lokalnej odmiany pidgin (neomelanezyjski język używany w ca­łym kraju) , a oprócz tego motu (używanego przez Papu­asów) istnieje tam ponad 700 języków i dia­lektów. Jest to rezultat izolacji poszczególnych grup etnicznych, spowodowanej niedostępno­ścią gruntu. To dobre miejsce na wycieczkę last minute. Portugalia kojarzy się zazwyczaj ze słonecz­nymi piaszczystymi plażami i luksuso­wymi Prima Life Makadi Resort & Spa i albo z doskonałym wi­nem porto, wyrabianym od 400 lat w dolinie Douro. Kraj ten ma ogromne trady­cje morskie. Charaktery­styczne dla dzisiejszej Portugalii są nowocze­sne ośrodki miejskie i tradycyjny styl życia. Intensywnie żyjąca wielkimi sprawami Lizbona to jedynie oaza nowoczesności w świecie tradycyjnej go­spodarki, tak wyraźnie widocznej choćby w re­gionie Minho, gdzie czymś zwykłym jest wi­dok wołów ciągnących zaprzężony wóz.

Java

Nazwa Jawa przywołuje na myśl różne obrazy i skojarzenia. Dla wielu oznacza biznesową gorączkę charakterystyczną dla stolicy kraju Dżakarty, gdzie nowoczesne drapacze chmur stoją obok starych budowli kolonialnych i skromnych, parterowych domków, a nowoczesne obwodnice i wielopoziomowe jezdnie wplatane są w sieć starych uliczek, za pchanych autobusami, samochodami i motorowerami.

Niektórym Jawa przywodzi na myśl starożytne cywilizacje środkowej części wyspy, gdzie można podziwiać słynną buddyjska świątynie z VIII w., Borobudur, lub gdzie w późniejszych czasach damy dworu pięknie zdobiły tkaniny techniką zwaną batik. polegająca na kryciu woskiem miejsc, które mają, pozostać nie zabarwione. Do dziś możemy zobaczyć jak wykonuje się barwne batiki. zwłaszcza w okolicach Jogyakarly i Solo. Gotowe wyroby są następnie sprzedawane na całym świecie.

Są wreszcie tacy, dla których Jawa to przede wszystkim najgęściej zaludniona wyspa świata, ale należy pamiętać o tym, że Jawa to także piękne wiejskie krajobrazy i pozostałe jeszcze fragmenty pierwotnej dżungli.

Duże zagęszczenie ludności wiejskiej w połączeniu z żyznością gleb pochodzenia wulkanicznego sprawiło, że znaczną część Jawy pokrywają tarasy o zielonej, żółtej i brązowawej barwie, zmieniającej się wraz z etapami dojrzewania ryżu. Na niektórych, intensywnie uprawianych obszarach, ryż jest zbierany i daje plony nawet trzy razy do roku. Większość miejsc, na których zachowała się naturalna szata roślinna, to tereny nieużyteczne dla rolnictwa, albo położone wysoko w górach, albo wśród trudno dostępnych bezdroży.

Flora oraz fauna Jawy jest dość uboga pod względem liczby i zróżnicowania gatunków, jednak pewne oddalenie od Sumatry i Borneo wpłynęło na stosunkowo wysoką liczbę gatunków endemicznych na obu wyspach. Dla przykładu, endemitami jest 7% jawajskich ptaków i 12% ssaków. Większość z tych gatunków zamieszkuje wilgotną dziewiczą dżunglę porastającą zachodnie skrawki Jawy.

Na Jawie im dalej na północny wschód, tym bardziej zaznacza się sezonowość klimatu, co znajduje bardzo wyraźne odbicie w szacie roślinnej. Znamienny jest fakt, że pozostałości lasów równikowych wilgotnych, podobnych do dżungli z południowej Sumatry, porastają południowo-zachodnią część Jawy. Trzeba też zaznaczyć, że najbujniej rosną na zboczach wygasłych wulkanów.

Większość pierwotnych lasów z suchszych, północnych i wschodnich rejonów Jawy oraz lasów porastających tereny krasowe została zamieniona w pole uprawne i plantacje tekowca. Lasy namorzynowe i roślinność bagienna przetrwała w małych, pojedynczych skupiskach, często jednak interesujących ze względu na gniazdujące tam ptaki. Bardzo niewiele pozostało z lasów monsunowych porastających niegdyś wschodnie niziny Jawy, ponieważ od wieków cale ich hektary ginęły w płomieniach rozniecanego przez człowieka ognia. Jedynym miejscem, gdzie jeszcze można zobaczyć ten. typ roślinności jest Park Narodowy Baluran, choć i tam las tworzy szachownice z wypalonymi niegdyś łąkami.

Na Jawie oraz na Bali znajduje się więcej aktywnych wulkanów niż w jakimkolwiek innym miejscu kuli ziemskiej. Liczbę w pełni aktywnych szacuje się na 40, poza tym jest jeszcze wiele z pozoru wygasłych, w których wciąż drzemie nie wyzwolona energia. To właśnie one, bulgocząc, wyrzucając z siebie kłęby pary i gorące strumienie, przyciągają rzesze turystów. Najmłodsze i krajobrazowo najciekawsze kratery to Bromo, Semeru i Ijen.

Skała i powstała na niej gleba wulkaniczna jest na ogół sucha, kwaśna, jałowa i często gorąca od kłębiących się pod powierzchnią gazów. Wyziewy trujących związków siarki uniemożliwiają, wegetację większości roślin. Istnieje jednak kilka wyjątkowo odpornych gatunków, które są w stanie rosnąć i rozmnażać się w tym prawdziwe piekielnym środowisku. Należą do nich niebieskozielone porosty żyjące w zasiarczonych sadzawkach, płożące się borówki, różanecznik (rododendron) o czerwonych kwiatach i paproć o prostych liściach. Strome zbocza stożków wulkanicznych nie zapewniają stabilności i wszystkie wymienione rośliny wyposażone są w długie, sięgające głęboko korzenie chroniące je, przed zmieceniem w dół. Dalej od kraterów można podziwiać i badać bez większych kłopotów fascynujące i nierzadko piękne rośliny jawajskich wulkanów.

Gdy w wyniku nawracających erupcji wulkanu okoliczne lasy płoną lub zasypywane są tonami wulkanicznego popiołu, za każdym razem rozpoczyna się powolna odbudowa szaty roślinnej począwszy od najprostszych i najbardziej wytrzymałych form. Istnieją rośliny, które wyspecjalizowały się w kolonizowaniu zniszczonych wybuchem wulkanicznym terenów. Nazywa się je pionierami. Łatwo się rozpleniają, szybko rosną i zwykle równie szybko giną, ustępując miejsca kolejnej generacji roślin, już nieco bardziej wymagających. Te z kolei przygotowują teren na przyjęcie grupy roślin wolno rosnących, długoletnich, wymagających cienia. Las pionierów musi się przenieść w nowe okolice, gdzie pożar, potoki lawy, czy obsunięcie się ziemi przygotowały odpowiedni dla niego teren.

Przyglądając się mapie naturalnych lasów Jawy nic trudno spostrzec, że w większości przypadków tworzą one wysepki wokół najwyższych szczytów, oddzielone od siebie morzem pól uprawnych i terenów miejskich. Ten wielki ocean cywilizacji między wyspami dziewiczych siedlisk są w stanie pokonać jedynie nieliczne gatunki roślin i zwierząt. Część roślin wiatropylnych wytwarza pyłki przystosowane do unoszenia się z wiatrem na dalekie odległości, część produkuje podobne nasiona. Jednak większość krzewów i mniejszych drzew ma owoce typu jagody, którymi żywią się zwierzęta i których nasiona mogą kiełkować dopiero po przejściu przez przewód pokarmowy ptaka lub ssaka. Zabiera to często nie więcej niż godzinę i jest mała szansa, aby zwierzę zaszło w tym czasie daleko, przyczyniając się do rozprzestrzenienia danego gatunku drzewa czy krzewu. Większość górskich ptaków i tak prowadzi osiadły tryb życia i nie podróżuje między szczytami rozsiewając nasiona. Wiele gatunków zwierząt żyjących w górach nie opuszcza nigdy swych wysoko położonych siedlisk, a co za tym idzie nie przemieszcza się między poszczególnymi łańcuchami górskimi.

Dla wielu turystów najtrwalszym powodem do chwały Meksyku są wielkie zrujnowane miast wspaniale piramidy i ogromne tajemnicze pomniki antycznych ludów. Przetrwało ich wie­le, ale być może najbardziej poruszające są wiel­kie piramidy w Teotihuacan. 48 km na północ­ny wschód od miasta Meksyk. Byt to kulturalny ośrodek kupieckiego imperium, którego roz­kwit trwał od 300 roku p.n.e. do 750 roku n.e. Do ruin Majów zaliczają się wspaniale kompleksy miejskie Chichen Itza i Uxmal w dżungli na półwyspie Jukatan , a oprócz tego Palenque w stanie Cm-apas. Początki państwa Majów sięgają 1000 ro­ku p.n.e., niemniej jednak ich zloty wiek trwa! od 250 do 900 roku. To dobre miejsce na wycieczkę last minute.  W Chichen Itza Majowie pozostawili po so­bie obserwatorium, a w pokrytej rzeźbami krypcie w Palenque odnaleziono szkielet wład­cy z VII wieku pokryty jadeitową biżuterią. Niestety, hieroglificzne pismo Majów jest nadal tylko częściowo zrozumiale. Novotel Sharm w stanie Oaxaca było stolicą kultury Zapoteków. Wielki centralny plac mia­sta powstał przez zrównanie całego szczytu wzgórza.

Java

Nazwa Jawa przywołuje na myśl różne obrazy i skojarzenia. Dla wielu oznacza biznesową gorączkę charakterystyczną dla stolicy kraju Dżakarty, gdzie nowoczesne drapacze chmur stoją obok starych budowli kolonialnych i skromnych, parterowych domków, a nowoczesne obwodnice i wielopoziomowe jezdnie wplatane są w sieć starych uliczek, za pchanych autobusami, samochodami i motorowerami.

Niektórym Jawa przywodzi na myśl starożytne cywilizacje środkowej części wyspy, gdzie można podziwiać słynną buddyjska świątynie z VIII w., Borobudur, lub gdzie w późniejszych czasach damy dworu pięknie zdobiły tkaniny techniką zwaną batik. polegająca na kryciu woskiem miejsc, które mają, pozostać nie zabarwione. Do dziś możemy zobaczyć jak wykonuje się barwne batiki. zwłaszcza w okolicach Jogyakarly i Solo. Gotowe wyroby są następnie sprzedawane na całym świecie.

Są wreszcie tacy, dla których Jawa to przede wszystkim najgęściej zaludniona wyspa świata, ale należy pamiętać o tym, że Jawa to także piękne wiejskie krajobrazy i pozostałe jeszcze fragmenty pierwotnej dżungli.

Duże zagęszczenie ludności wiejskiej w połączeniu z żyznością gleb pochodzenia wulkanicznego sprawiło, że znaczną część Jawy pokrywają tarasy o zielonej, żółtej i brązowawej barwie, zmieniającej się wraz z etapami dojrzewania ryżu. Na niektórych, intensywnie uprawianych obszarach, ryż jest zbierany i daje plony nawet trzy razy do roku. Większość miejsc, na których zachowała się naturalna szata roślinna, to tereny nieużyteczne dla rolnictwa, albo położone wysoko w górach, albo wśród trudno dostępnych bezdroży.

Flora oraz fauna Jawy jest dość uboga pod względem liczby i zróżnicowania gatunków, jednak pewne oddalenie od Sumatry i Borneo wpłynęło na stosunkowo wysoką liczbę gatunków endemicznych na obu wyspach. Dla przykładu, endemitami jest 7% jawajskich ptaków i 12% ssaków. Większość z tych gatunków zamieszkuje wilgotną dziewiczą dżunglę porastającą zachodnie skrawki Jawy.

Na Jawie im dalej na północny wschód, tym bardziej zaznacza się sezonowość klimatu, co znajduje bardzo wyraźne odbicie w szacie roślinnej. Znamienny jest fakt, że pozostałości lasów równikowych wilgotnych, podobnych do dżungli z południowej Sumatry, porastają południowo-zachodnią część Jawy. Trzeba też zaznaczyć, że najbujniej rosną na zboczach wygasłych wulkanów.

Większość pierwotnych lasów z suchszych, północnych i wschodnich rejonów Jawy oraz lasów porastających tereny krasowe została zamieniona w pole uprawne i plantacje tekowca. Lasy namorzynowe i roślinność bagienna przetrwała w małych, pojedynczych skupiskach, często jednak interesujących ze względu na gniazdujące tam ptaki. Bardzo niewiele pozostało z lasów monsunowych porastających niegdyś wschodnie niziny Jawy, ponieważ od wieków cale ich hektary ginęły w płomieniach rozniecanego przez człowieka ognia. Jedynym miejscem, gdzie jeszcze można zobaczyć ten. typ roślinności jest Park Narodowy Baluran, choć i tam las tworzy szachownice z wypalonymi niegdyś łąkami.

Na Jawie oraz na Bali znajduje się więcej aktywnych wulkanów niż w jakimkolwiek innym miejscu kuli ziemskiej. Liczbę w pełni aktywnych szacuje się na 40, poza tym jest jeszcze wiele z pozoru wygasłych, w których wciąż drzemie nie wyzwolona energia. To właśnie one, bulgocząc, wyrzucając z siebie kłęby pary i gorące strumienie, przyciągają rzesze turystów. Najmłodsze i krajobrazowo najciekawsze kratery to Bromo, Semeru i Ijen.

Skała i powstała na niej gleba wulkaniczna jest na ogół sucha, kwaśna, jałowa i często gorąca od kłębiących się pod powierzchnią gazów. Wyziewy trujących związków siarki uniemożliwiają, wegetację większości roślin. Istnieje jednak kilka wyjątkowo odpornych gatunków, które są w stanie rosnąć i rozmnażać się w tym prawdziwe piekielnym środowisku. Należą do nich niebieskozielone porosty żyjące w zasiarczonych sadzawkach, płożące się borówki, różanecznik (rododendron) o czerwonych kwiatach i paproć o prostych liściach. Strome zbocza stożków wulkanicznych nie zapewniają stabilności i wszystkie wymienione rośliny wyposażone są w długie, sięgające głęboko korzenie chroniące je, przed zmieceniem w dół. Dalej od kraterów można podziwiać i badać bez większych kłopotów fascynujące i nierzadko piękne rośliny jawajskich wulkanów.

Gdy w wyniku nawracających erupcji wulkanu okoliczne lasy płoną lub zasypywane są tonami wulkanicznego popiołu, za każdym razem rozpoczyna się powolna odbudowa szaty roślinnej począwszy od najprostszych i najbardziej wytrzymałych form. Istnieją rośliny, które wyspecjalizowały się w kolonizowaniu zniszczonych wybuchem wulkanicznym terenów. Nazywa się je pionierami. Łatwo się rozpleniają, szybko rosną i zwykle równie szybko giną, ustępując miejsca kolejnej generacji roślin, już nieco bardziej wymagających. Te z kolei przygotowują teren na przyjęcie grupy roślin wolno rosnących, długoletnich, wymagających cienia. Las pionierów musi się przenieść w nowe okolice, gdzie pożar, potoki lawy, czy obsunięcie się ziemi przygotowały odpowiedni dla niego teren.

Przyglądając się mapie naturalnych lasów Jawy nic trudno spostrzec, że w większości przypadków tworzą one wysepki wokół najwyższych szczytów, oddzielone od siebie morzem pól uprawnych i terenów miejskich. Ten wielki ocean cywilizacji między wyspami dziewiczych siedlisk są w stanie pokonać jedynie nieliczne gatunki roślin i zwierząt. Część roślin wiatropylnych wytwarza pyłki przystosowane do unoszenia się z wiatrem na dalekie odległości, część produkuje podobne nasiona. Jednak większość krzewów i mniejszych drzew ma owoce typu jagody, którymi żywią się zwierzęta i których nasiona mogą kiełkować dopiero po przejściu przez przewód pokarmowy ptaka lub ssaka. Zabiera to często nie więcej niż godzinę i jest mała szansa, aby zwierzę zaszło w tym czasie daleko, przyczyniając się do rozprzestrzenienia danego gatunku drzewa czy krzewu. Większość górskich ptaków i tak prowadzi osiadły tryb życia i nie podróżuje między szczytami rozsiewając nasiona. Wiele gatunków zwierząt żyjących w górach nie opuszcza nigdy swych wysoko położonych siedlisk, a co za tym idzie nie przemieszcza się między poszczególnymi łańcuchami górskimi.

Grenada, będąca najdalej na południe wysu­niętą wyspą w archipelagu Wysp Zawietrznych, jest jednocześnie, dzięki swym leśnym krajobra­zom, jedną z najpiękniejszych w Indiach Za­chodnich. Wyspę tworzą pozostałości wygasłych wulkanów, z których najmłodszym i najwyższym jest Saint Catherine (840 m). Dwa stare wulka­niczne kratery przekształciły się w jeziora – Grand Etang i Antoine. Jedyne równiny cią­gną się wzdłuż rzek oraz częściowo na wybrzeżu. Turystyka stanowi obecnie istotne źródło do­chodów wyspy. Największe miejscowe atrakcje turystyczne to Happy Life Village przy  którym są porośnięte lasem wzgórza, długa koralowa plaża Grand Anse , a dodatkowo pięknie poło­żona stolica państwie Saint George’s. Większa część miasta została odbudowana po spustosze­niu, jakiego dokonał w 1955 roku huragan. Do portu w stolicy zawijać mogą statki oceaniczne. Do Saint George’s przypływają statki wy­cieczkowe, lecz liczba przybywających na Gre­nadę turystów jest ograniczona ze względu na brak międzynarodowego lotniska. Spośród leżących na północ od Grenady wysp archipelagu Grenadyn (należących częściowo do Saint Vincent) największą jest Carriacou. Przy­ciąga ona wielu turystów. Na wyspie tej produ­kuje się również niewielkie jednostki pływające. Na­tomiast Petit Martiniąue jest nie zamieszkana. To dobre miejsce na wycieczkę last minute

Java

Nazwa Jawa przywołuje na myśl różne obrazy i skojarzenia. Dla wielu oznacza biznesową gorączkę charakterystyczną dla stolicy kraju Dżakarty, gdzie nowoczesne drapacze chmur stoją obok starych budowli kolonialnych i skromnych, parterowych domków, a nowoczesne obwodnice i wielopoziomowe jezdnie wplatane są w sieć starych uliczek, za pchanych autobusami, samochodami i motorowerami.

Niektórym Jawa przywodzi na myśl starożytne cywilizacje środkowej części wyspy, gdzie można podziwiać słynną buddyjska świątynie z VIII w., Borobudur, lub gdzie w późniejszych czasach damy dworu pięknie zdobiły tkaniny techniką zwaną batik. polegająca na kryciu woskiem miejsc, które mają, pozostać nie zabarwione. Do dziś możemy zobaczyć jak wykonuje się barwne batiki. zwłaszcza w okolicach Jogyakarly i Solo. Gotowe wyroby są następnie sprzedawane na całym świecie.

Są wreszcie tacy, dla których Jawa to przede wszystkim najgęściej zaludniona wyspa świata, ale należy pamiętać o tym, że Jawa to także piękne wiejskie krajobrazy i pozostałe jeszcze fragmenty pierwotnej dżungli.

Duże zagęszczenie ludności wiejskiej w połączeniu z żyznością gleb pochodzenia wulkanicznego sprawiło, że znaczną część Jawy pokrywają tarasy o zielonej, żółtej i brązowawej barwie, zmieniającej się wraz z etapami dojrzewania ryżu. Na niektórych, intensywnie uprawianych obszarach, ryż jest zbierany i daje plony nawet trzy razy do roku. Większość miejsc, na których zachowała się naturalna szata roślinna, to tereny nieużyteczne dla rolnictwa, albo położone wysoko w górach, albo wśród trudno dostępnych bezdroży.

Flora oraz fauna Jawy jest dość uboga pod względem liczby i zróżnicowania gatunków, jednak pewne oddalenie od Sumatry i Borneo wpłynęło na stosunkowo wysoką liczbę gatunków endemicznych na obu wyspach. Dla przykładu, endemitami jest 7% jawajskich ptaków i 12% ssaków. Większość z tych gatunków zamieszkuje wilgotną dziewiczą dżunglę porastającą zachodnie skrawki Jawy.

Na Jawie im dalej na północny wschód, tym bardziej zaznacza się sezonowość klimatu, co znajduje bardzo wyraźne odbicie w szacie roślinnej. Znamienny jest fakt, że pozostałości lasów równikowych wilgotnych, podobnych do dżungli z południowej Sumatry, porastają południowo-zachodnią część Jawy. Trzeba też zaznaczyć, że najbujniej rosną na zboczach wygasłych wulkanów.

Większość pierwotnych lasów z suchszych, północnych i wschodnich rejonów Jawy oraz lasów porastających tereny krasowe została zamieniona w pole uprawne i plantacje tekowca. Lasy namorzynowe i roślinność bagienna przetrwała w małych, pojedynczych skupiskach, często jednak interesujących ze względu na gniazdujące tam ptaki. Bardzo niewiele pozostało z lasów monsunowych porastających niegdyś wschodnie niziny Jawy, ponieważ od wieków cale ich hektary ginęły w płomieniach rozniecanego przez człowieka ognia. Jedynym miejscem, gdzie jeszcze można zobaczyć ten. typ roślinności jest Park Narodowy Baluran, choć i tam las tworzy szachownice z wypalonymi niegdyś łąkami.

Na Jawie oraz na Bali znajduje się więcej aktywnych wulkanów niż w jakimkolwiek innym miejscu kuli ziemskiej. Liczbę w pełni aktywnych szacuje się na 40, poza tym jest jeszcze wiele z pozoru wygasłych, w których wciąż drzemie nie wyzwolona energia. To właśnie one, bulgocząc, wyrzucając z siebie kłęby pary i gorące strumienie, przyciągają rzesze turystów. Najmłodsze i krajobrazowo najciekawsze kratery to Bromo, Semeru i Ijen.

Skała i powstała na niej gleba wulkaniczna jest na ogół sucha, kwaśna, jałowa i często gorąca od kłębiących się pod powierzchnią gazów. Wyziewy trujących związków siarki uniemożliwiają, wegetację większości roślin. Istnieje jednak kilka wyjątkowo odpornych gatunków, które są w stanie rosnąć i rozmnażać się w tym prawdziwe piekielnym środowisku. Należą do nich niebieskozielone porosty żyjące w zasiarczonych sadzawkach, płożące się borówki, różanecznik (rododendron) o czerwonych kwiatach i paproć o prostych liściach. Strome zbocza stożków wulkanicznych nie zapewniają stabilności i wszystkie wymienione rośliny wyposażone są w długie, sięgające głęboko korzenie chroniące je, przed zmieceniem w dół. Dalej od kraterów można podziwiać i badać bez większych kłopotów fascynujące i nierzadko piękne rośliny jawajskich wulkanów.

Gdy w wyniku nawracających erupcji wulkanu okoliczne lasy płoną lub zasypywane są tonami wulkanicznego popiołu, za każdym razem rozpoczyna się powolna odbudowa szaty roślinnej począwszy od najprostszych i najbardziej wytrzymałych form. Istnieją rośliny, które wyspecjalizowały się w kolonizowaniu zniszczonych wybuchem wulkanicznym terenów. Nazywa się je pionierami. Łatwo się rozpleniają, szybko rosną i zwykle równie szybko giną, ustępując miejsca kolejnej generacji roślin, już nieco bardziej wymagających. Te z kolei przygotowują teren na przyjęcie grupy roślin wolno rosnących, długoletnich, wymagających cienia. Las pionierów musi się przenieść w nowe okolice, gdzie pożar, potoki lawy, czy obsunięcie się ziemi przygotowały odpowiedni dla niego teren.

Przyglądając się mapie naturalnych lasów Jawy nic trudno spostrzec, że w większości przypadków tworzą one wysepki wokół najwyższych szczytów, oddzielone od siebie morzem pól uprawnych i terenów miejskich. Ten wielki ocean cywilizacji między wyspami dziewiczych siedlisk są w stanie pokonać jedynie nieliczne gatunki roślin i zwierząt. Część roślin wiatropylnych wytwarza pyłki przystosowane do unoszenia się z wiatrem na dalekie odległości, część produkuje podobne nasiona. Jednak większość krzewów i mniejszych drzew ma owoce typu jagody, którymi żywią się zwierzęta i których nasiona mogą kiełkować dopiero po przejściu przez przewód pokarmowy ptaka lub ssaka. Zabiera to często nie więcej niż godzinę i jest mała szansa, aby zwierzę zaszło w tym czasie daleko, przyczyniając się do rozprzestrzenienia danego gatunku drzewa czy krzewu. Większość górskich ptaków i tak prowadzi osiadły tryb życia i nie podróżuje między szczytami rozsiewając nasiona. Wiele gatunków zwierząt żyjących w górach nie opuszcza nigdy swych wysoko położonych siedlisk, a co za tym idzie nie przemieszcza się między poszczególnymi łańcuchami górskimi.

Dyskryminacja i łamanie prawideł człowieka dotyka przede wszystkim: koptyjskich chrześcijan, bahaistów, szyickich mahometan, Żydów, Świadków Jehowy i członków sekty Quraniyoon [3]. Konstytucja Egiptu czyni z mahometanizmu religię państwową. Zapewnia wprawdzie Wam obywatelom samodzielność wyznania, jednak na praktyce jest ona dramatycznie ograniczona[4][pięć]. na jego dowodach indywidualnych umieszczana jest informacja o przynależności świętej, przy czym dozwolony jest wybór między trzema oficjalnie uznanymi religiami: Islamem, Chrześcijaństwem i Judaizmem. Wyznawcy innych religii nie uzyskują dowodów indywidualnych, co znaczy rezygnację z prawideł. To samo dotyczy Muzułmanów, którzy przeszli na Chrześcijaństwo[6]. Mahometanie Scharia jest głównym źródłem ustawodawstwa. Z jednej paginy wykładnia mahometanizmu jest na Egipcie w bardzo wielu sytuacjach nowoczesna i postępowa, na szczególności poprzez prowadzony na islamskim świecie Uniwersytet Al-Azhar. Z drugiej paginy Egipt jest od wieków, obok Arabii Saudyjskiej, centrum islamskiego feudalizmu.

Wycieczka last minute do Argentyny  to perfekcyjne miejsce na letni wypoczynek. Znajdziemy tu piaszczyste, zamknięte w romantycznych zatokach plaże, łagodny klimat, liczne zabytki, bujną roślinność, przyjaznych mieszkańców i smaczną kuchnię np. w Steigenberger Golf Resort. Ale Argentyna to nie tylko ośrodki miejskie i zabytki to przede wszystkim przyroda – gaje oliwne i pomarańczowe, lasy piniowe, migdałowce oraz cuda utworzone przez naturę. No i bez wątpienia wszech obecny duch ameryki południowej. Argentyna jest pięknym krajem: od gór z imponującymi szczytem Aconcagua (6962 m n.p.m.) w paśmie Andów do  mórz o rozległych, ciepłych i gościnnych plażach. Do klasycznych elementów pejzażu argentyńskiego należą puszcze tropikalne, a również lasy i prześlicznie jeziora , a dodatkowo lodowce Patagonii na południu. Świat roślinny i zwierzęcy jest bardzo różnorodny. Rosną tu przede wszystkim zarośla, karłowate krzewy i roślinność trawiasta. W wilgotnych lasach występują gigantyczne krzewy i drzewa wawrzynu. Żyją tu zwierzęta typowe dla Ameryki Południowej: lamy, małpy, jaguary, pancerniki i węże, tukany, kolibry, papugi . W licznych strumieniach żyją różnorakie gatunki ryb. To wspaniałe miejsce na wyjazd last minute cena ok. 9000zł za ok. 10 dni.